Blog UNDER CONTRUCTION - ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ. Στείλτε σχόλια, παρατηρήσεις, προτάσεις ...

ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ
Ιωάννης ΒΡΥΖΑΣ
δικηγόρος - Δρ Νομικής - ΔΜΣ Ποινικού Δικαίου
Βασ. Ηρακλείου 37-39
τηλ. 2310-238435 κιν. 6977-813733
Ε-mail : vryzas-1@otenet.gr
546 24 Θεσσαλονίκη

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Η (αν)ασφάλεια των e-επικοινωνιών

Το απόρρητο των επικοινωνιών στη σύγχρονη εποχή

ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΑΜΠΙΡΑΣ*
​​Πυκνώνουν στις μέρες μας σε παγκόσμιο επίπεδο οι περιπτώσεις υποκλοπών επικοινωνιών, ακόμη και σε προηγμένες επικοινωνιακά χώρες, μεταξύ υψηλόβαθμων αξιωματούχων που εννοείται ότι έχουν αυξημένη προστασία. Οι αποκαλύψεις Σνόουντεν για γενικευμένες παρακολουθήσεις ηλεκτρονικών επικοινωνιών από τις υπηρεσίες ασφαλείας των ΗΠΑ επαληθεύουν τον ως άνω ισχυρισμό. Αυτό οφείλεται κυρίως στις ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις στον τομέα της επικοινωνίας και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, εξελίξεις που δημιουργούν «κίνητρα» σε κάθε μορφής εξουσίες ή συμφέροντα, ώστε να αποτολμούν παραβιάσεις του απορρήτου των επικοινωνιών. Αντίστοιχα φαινόμενα εμφανίζονται όχι μόνο σε αξιωματούχους αλλά και σε απλούς πολίτες για διάφορους λόγους και αιτίες.
Ταυτόχρονα, στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών για την αντιμετώπιση της διεθνούς τρομοκρατίας, αλλά και των ποικίλων μορφών εγκληματικότητας, οι αρμόδιες αρχές προσπαθούν να διευρύνουν τις περιπτώσεις για τις οποίες ζητείται νόμιμη άρση του απορρήτου των επικοινωνιών.
Σε αυτές τις διαμορφωμένες διεθνώς συνθήκες ο ρόλος ενός ισχυρού νομικού πλαισίου και των ανεξαρτήτων αρχών που διασφαλίζουν το απόρρητο των επικοινωνιών παραμένει πολύ σημαντικός, ανεξάρτητα από τη θεσμική μορφή που αυτά λαμβάνουν σε κάθε κράτος.
Στον χώρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης τον τελευταίο χρόνο συζητείται η θέσπιση αυστηρότερων και εκσυγχρονισμένων κανόνων και μεθόδων για την προστασία του απορρήτου των επικοινωνιών. Τον περασμένο μήνα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε νέα σειρά μέτρων, με στόχο «να διασφαλίσει την προστασία των ηλεκτρονικών επικοινωνιών και της ιδιωτικής ζωής», όπως δήλωσε ο αντιπρόεδρός της Αντρους Ανσιπ, αρμόδιος για την Ψηφιακή Ενιαία Αγορά. Μάλιστα, η Ε.Ε. προτείνει να αντικατασταθεί η σχετική κοινοτική οδηγία (2002/58/EC, e-privacy) με έναν άμεσα εφαρμόσιμο κανονισμό, προκειμένου να εναρμονιστούν οι κανόνες προστασίας που εφαρμόζουν τα κράτη-μέλη, ενώ ταυτόχρονα εισηγείται και διαδικασίες για τη στενότερη συνεργασία μεταξύ των ανεξάρτητων αρχών των κρατών-μελών. Ο προτεινόμενος Κανονισμός θα πρέπει να ψηφιστεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο προτού τεθεί σε εφαρμογή, προσφέροντας, σε συνδυασμό με τον γενικό κανονισμό για την προστασία των δεδομένων, ένα ολοκληρωμένο νομικό πλαίσιο για την προστασία της ιδιωτικής ζωής και των δεδομένων στην Ευρώπη.
Να σημειωθεί ότι ενώ η Οδηγία e-privacy, που είχε αναθεωρηθεί το 2009, καλύπτει μόνον τις εταιρείες παροχής τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, ο προτεινόμενος κανονισμός, μεταξύ άλλων, επεκτείνει την προστασία της ιδιωτικότητας και του απορρήτου και στις διαδικτυακές επικοινωνίες και καθιστά υπόχρεους στην εφαρμογή μέτρων και τους παρόχους ηλεκτρονικών υπηρεσιών επικοινωνιών, όπως το WhatsApp, το Facebook Messenger, το Skype, το Gmail, το iMessage ή το Viber.
Επιπλέον, οι νέες προτάσεις της Ε.Ε. προβλέπουν ότι η προστασία της ιδιωτικής ζωής θα αφορά τόσο το περιεχόμενο όσο και τα λεγόμενα «μεταδεδομένα επικοινωνίας,» όπως είναι, π.χ., ο χρόνος και ο τόπος κλήσης, τα οποία θα πρέπει να ανωνυμοποιούνται ή να διαγράφονται από οποιονδήποτε πάροχο, εκτός αν επιτρέπεται η διατήρησή τους από τις ισχύουσες εξαιρέσεις (π.χ., την τιμολόγηση, τον έλεγχο ποιότητας ή την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο) ή αν εκ των προτέρων υπάρχει σχετική συγκατάθεση από τον τελικό χρήστη. Επίσης, ορίζεται ότι ο υπολογισμός των προστίμων για τους παρόχους βασίζεται στον κύκλο εργασιών της επιχείρησης. Ειδικότερα για εταιρείες που παραβαίνουν τους κανόνες που αφορούν την ασφάλεια των επικοινωνιών τα πρόστιμα φθάνουν μέχρι το 4% του κύκλου εργασιών τους.
Στη χώρα μας η εκ του Συντάγματος προβλεπόμενη Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ), που λειτουργεί από το 2003, έχει ως κύρια αρμοδιότητα την προστασία και τη διασφάλιση του απορρήτου των επικοινωνιών, ηλεκτρονικών και ταχυδρομικών. Αυτήν την αρμοδιότητα ασκεί με πλήρη συνέπεια, όπως απέδειξε η μέχρι τώρα πορεία της, παρά το περιορισμένο αλλά εξειδικευμένο προσωπικό της και τους λίγους πόρους, τεχνολογικούς και οικονομικούς, που διαθέτει. Η Αρχή αναπτύσσει τη δράση της παρά τις ατέλειες και τους περιορισμούς στη σχετική νομοθεσία, η οποία είναι απαραίτητο άμεσα να εκσυγχρονιστεί και να συμπληρωθεί, ενσωματώνοντας τις τεχνολογικές εξελίξεις αλλά και την αποκτηθείσα εμπειρία.
Η ΑΔΑΕ έχει ήδη προτείνει στα αρμόδια θεσμικά όργανα την ενίσχυσή της σε θέματα αρμοδιοτήτων, σε στελέχη και σε πόρους, ώστε να ανταποκριθεί πληρέστερα στον ρόλο που της ανέθεσε ο συνταγματικός νομοθέτης, ένας ρόλος που γίνεται ολοένα και πιο σημαντικός, εξαιτίας των τεχνολογικών εξελίξεων στις ηλεκτρονικές αλλά και στις ταχυδρομικές επικοινωνίες.
Ασφαλώς, η συνεργασία με άλλες Αρχές (όπως η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων) και υπηρεσίες, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, είναι ένας ακόμη παράγοντας για την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας της Αρχής και της προσφοράς της στην κοινωνία και την πατρίδα, για την προστασία του απορρήτου των επικοινωνιών, το οποίο αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα στις σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες.
* Ο Χρήστος Ζαμπίρας είναι πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών.

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

Οι περιπετειες του Μουσείου Πομπιντού... Άρα συμβαίνει και εις ΠΑρισσιους....

40 χρόνια τέχνης στο Πομπιντού

REUTERS
Ουρές επισκεπτών περιμένουν υπομονετικά να εισέλθουν στο Κέντρο Πομπιντού, μετά την πρώτη μεγάλη ανακαίνισή του το 2000.
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
ΠΑΡΙΣΙ. Τα σαράντα χρόνια ζωής του γιορτάζει αυτή την εβδομάδα το εμβληματικό μουσείο σύγχρονης τέχνης του Παρισιού, το Κέντρο Πομπιντού.

Η ιστορία του μουσείου, που έχει πλέον γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της παριζιάνικης εικαστικής σκηνής, ξεκινά στα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν ο τότε πρόεδρος και ρέκτης της μοντέρνας τέχνης Ζορζ Πομπιντού οραματίζεται τη δημιουργία τέτοιου μουσείου.

Ο Πομπιντού θέλησε με το μουσείο αυτό να επαναφέρει τη Γαλλία στο επίκεντρο των σύγχρονων εικαστικών κινημάτων, θέση την οποία είχε απολέσει μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προς όφελος των ΗΠΑ. Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, που στεγαζόταν στο Ανάκτορο του Τόκιο, πάνω από την πλατεία του Τροκαντερό, δεν διέθετε τον απαραίτητο αρχιτεκτονικό και σκηνικό δυναμισμό.

Οι φιλοδοξίες του Πομπιντού, πρωθυπουργού στις αρχές της δεκαετίας του 1960 με πρόεδρο τον Σαρλ Ντε Γκωλ, σκοντάφτουν όμως στον Αντρέ Μαλρό, ο οποίος θεωρεί τον πολιτισμό ιδιόκτητο κτήμα του. Ο Μαλρό αναθέτει στον διάσημο Ελβετό αρχιτέκτονα Λε Κορμπιζιέ τη δημιουργία μουσείου σύγχρονης τέχνης. Ο θάνατος του Λε Κορμπιζιέ το 1965, όμως, αναστέλλει το φιλόδοξο σχέδιο.

Ο Πομπιντού επανέρχεται στην αντεπίθεση, προτείνοντας την αξιοποίηση του «πεδίου Μπομπούρ», της αχανούς αλάνας στο πρώτο δημοτικό διαμέρισμα, που χρησιμοποιείται ως υπαίθριο πάρκινγκ αυτοκινήτων. Η δημιουργία μουσείου στο σημείο αυτό είναι η πρώτη απόφαση του Πομπιντού, ως προέδρου της δημοκρατίας το 1969. Ο πρόεδρος αποφασίζει να προκηρύξει διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για το μουσείο, στον οποίο συμμετέχουν όλα τα ιερά τέρατα της αρχιτεκτονικής της εποχής, όπως ο Οσκαρ Νιμάιερ, ο Φίλιπ Τζόνσον και 680 άλλα γραφεία.

Η επιτροπή αξιολόγησης επιλέγει, όμως, ομόφωνα το σχέδιο των νέων και άσημων τότε Ρέντσο Πιάνο και Ρίτσαρντ Ρότζερς. Το σχέδιο προβλέπει την κατασκευή επαναστατικού κτίσματος, με κύριο γνώρισμα τη χρηστικότητα, του οποίου οι διάδρομοι και οι κλίμακες βρίσκονται στο εξωτερικό του κέλυφος.

Παρά τη δηλωμένη απέχθεια του νέου προέδρου Βαλερί Ζισκάρ Ντ ’Εστέν στη σύγχρονη τέχνη, η οικοδόμηση συνεχίζεται, κυρίως χάρη στην επιμονή του πρωθυπουργού Ζακ Σιράκ, πολιτικού τέκνου του Πομπιντού.

Προσωρινή διακοπή

Το σχέδιο των Πιάνο και Ρότζερς επικρίνεται σφοδρά από μερίδα κατοίκων, αλλά και από τον αρχιτεκτονικό κόσμο. Τα έργα διακόπτονται μάλιστα προσωρινά το 1975, ύστερα από αγωγή ομάδας αρχιτεκτόνων με όνομα «Αρχιτεκτονική Κίνηση».

Λίγες εβδομάδες πριν από τα εγκαίνια, οι δωρητές έργων στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Ανακτόρου του Τόκιο αρνούνται να εγκρίνουν τη στέγαση των έργων τους σε «μουσείο, το οποίο δεν σέβεται τον ρόλο του», διαφωνώντας με τη συνύπαρξη των έργων με βίντεο εγκαταστάσεις και άλλες καινοτόμες δημιουργίες.

Η διεύθυνση του Μουσείου Πομπιντού υποχρεώνεται να υποχωρήσει, ανακοινώνοντας ότι όσοι συλλέκτες το επιθυμούν, μπορούν να διατηρήσουν τις δωρεές τους στον υπάρχοντα εκθεσιακό χώρο του Ανακτόρου του Τόκιο. Το κοινό πρέπει να περιμένει πολλά χρόνια ακόμη για να δει τις συλλογές συγκεντρωμένες στο ίδιο σημείο.

Παρά τις δυσκολίες, το Κέντρο Πομπιντού ανοίγει τις πόρτες του στο κοινό στις 2 Φεβρουαρίου 1977. Παρότι η διοίκηση αναμένει περίπου 8.000 επισκέπτες την ημέρα, οι επισκέπτες ξεπερνούν τους 16.000.