Blog UNDER CONTRUCTION - ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ. Στείλτε σχόλια, παρατηρήσεις, προτάσεις ...

ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ
Ιωάννης ΒΡΥΖΑΣ
δικηγόρος - Δρ Νομικής - ΔΜΣ Ποινικού Δικαίου
Βασ. Ηρακλείου 37-39
τηλ. 2310-238435 κιν. 6977-813733
Ε-mail : vryzas-1@otenet.gr
546 24 Θεσσαλονίκη

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Αναπαράσταση της δολοφονίας Λαμπράκη από το ΚΘΒΕ

Θεσσαλονίκη : Αναπαράσταση της δολοφονίας Λαμπράκη από το ΚΘΒΕ

Δημοσιεύτηκε: Κυριακή, 27 Μαΐου 2012 16:06

Τα κτίρια είναι διατηρημένα άριστα στο χρόνο (σχεδόν μισός αιώνας). Συνέβαλε ιδιαίτερα και το αδιάκοπα βροχερό -μουντό σαν τη Θεσσαλονίκη απόγευμα Σαββάτου και οι σκούρες ομπρέλες των 500 και πλέον θεατών στη διασταύρωση των οδών Ερμού Βενιζέλου και Σπανδωνή (στο άδειο ακόμα και από παρκαρισμένα αυτοκίνητα) εμπορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Το φυσικό «σκηνικό» ήταν ιδανικό – καλύτερο κι απ αυτό που αναγκάστηκε να επιλέξει ο Κώστας Γαβράς για το κινηματογραφικό «Ζ» του στην Αλγερία.
Ήταν το ίδιο ακριβώς σημείο όπου το βράδυ της 22ας Μαΐου του 1963 το παρακράτος που δρούσε στην Ελλάδα σκότωσε τον ειρηνιστή - βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη .
Οι άνδρες με τα μαύρα κοστούμια και τα λευκά περιβραχιόνια με το «Ζ» γραμμένο κατακόκκινα , ένα παλιό «δολοφονικό» τρίκυκλο που έπαιξε κι αυτό «ρόλο» του, μια μικρή εξέδρα, μια γιγαντοοθόνη όπου προβλήθηκαν οι σκηνές της ταινίας, ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός («Ζ») , ο δημοσιογράφος Γιώργος Ρωμαίος (πρωτοστάτησε στις δημοσιογραφικές έρευνες και δημοσιεύματα μετά τη δολοφονία και στη διάρκεια της δίκης για την υπόθεση «Λαμπράκη») , ο γιός του δολοφονηθέντα βουλευτή Γρηγόρης Λαμπράκης με ολιγόλεπτες εισηγήσεις τους και ηθοποιοί στους ρόλους των πρωταγωνιστών του γεγονότος μιας νύχτας που άλλαξε τον ρου της νεώτερης ιστορίας της Ελλάδας.
«Τι συμβαίνει, γιατί έκλεισε ο δρόμος;» ρώτησε ο οδηγός ταξί στον νεαρό αστυνομικό που διέκοπτε την κυκλοφορία με κόκκινες κορδέλες τη διασταύρωση των οδών Τσιμισκή και Βενιζέλου.
«Σκότωσαν το Λαμπράκη» απάντησε ο νεαρός αστυνομικός …
Ο Κάρλ Μάρξ έγραφε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σα φάρσα .
Η θεατροποιημένη αναβίωση της ιστορίας που επιχείρησε μάλλον επιτυχημένα το Κρατικό Θέατρο βόρειας Ελλάδας χθες το βράδυ δεν ήταν ούτε φάρσα , ούτε τραγωδία.
Ήταν αναβίωση της ιστορίας για να θυμηθούν οι παλιότεροι (κι ήταν πολλοί αυτοί που συγκεντρώθηκαν στο ίδιο σημείο όπου βρέθηκαν και το βράδυ της 22ας Μαΐου του 1963 – νεαρά παιδιά τότε – ηλικιωμένοι με το βάρος της γνώσης, της συγκίνησης, ίσως και των τύψεων σήμερα) και να μάθουν οι νεώτεροι (ήταν κι αυτοί πολλοί , κι αυτοί «χαμένοι» στη «μυθολογία» που γέννησαν οι εποχές , στην άγνοια που τους καταδίκασε ο χρόνος ).
Η «Δράση Ζ» όπως ονομάστηκε αποτελεί σύμφωνα με τη διοίκηση αποτελεί μια ακόμη έξοδο του ΚΘΒΕ στην πόλη ενώ όπως υποστηρίζει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου «μέσω της θεατροποίησης της ζωής, επιχειρείται η δυνατότητα διαφυγής από την κανονικότητα και η έξοδος προς μια προβολή του εαυτού μας όπου η φαντασία, το όνειρο και η ποίηση έχουν τον πρώτο λόγο»Με την θεατροποίηση ενός κομβικού γεγονότος της ιστορίας της πόλης, που είναι η υπόθεση Λαμπράκη, το ΚΘΒΕ κρατώντας αυστηρές αποστάσεις από την πολιτική διάσταση, επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στο νόημα του οράματος Λαμπράκη: δηλαδή στην ενοποιό δύναμη της ειρήνης μέσα στον κοινωνικό ιστό και στην μεταστροφή της βίας σε δημιουργική έκφραση μέσω της τέχνης.
Ιδωμένη απ’ αυτή την σκοπιά, η «Δράση Ζ» αποτελεί μια από τις συμμετοχές του ΚΘΒΕ για τον εορτασμό των εκατό χρόνων από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης».
Το δρώμενο που στήθηκε σε σύλληψη Γρηγόρη Καραντινάκη και σκηνοθετική επιμέλεια Γιάννη Ρήγα , στους αυθεντικούς χώρους της υπόθεσης Λαμπράκη, ακολούθησε τη χρονική αλληλουχία των γεγονότων και είχε αρχικά προγραμματιστεί για τον Μάιο του 2011. Αποφασίστηκε, όμως, τελικά να πραγματοποιηθεί το 2012, για να συμπέσει με τα 100 χρόνια από την γέννησή του αγωνιστή τ=

Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Η Ντροπή της Ευρώπης, του νομπελίστα Günter Grass

Η Ντροπή της Ευρώπης

Günter Grass
Στο χάος κοντά, γιατί δεν συμμορφώθηκε στις αγορές· κι Εσύ μακριά από τη Χώρα, που Σου χάρισε το λίκνο.
Όσα Εσύ με την ψυχή ζήτησες και νόμισες πως βρήκες, τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν σκουριασμένα παλιοσίδερα.
Σαν οφειλέτης διαπομπευμένος και γυμνός, υποφέρει μια Χώρα· κι Εσύ, αντί για το ευχαριστώ που της οφείλεις, προσφέρεις λόγια κενά.
Καταδικασμένη σε φτώχεια η Χώρα αυτή, που ο πλούτος της κοσμεί Μουσεία: η λεία που Εσύ φυλάττεις.
Αυτοί που με τη δύναμη των όπλων είχαν επιτεθεί στη Χώρα την ευλογημένη με νησιά, στον στρατιωτικό τους σάκο κουβαλούσαν τον Χέλντερλιν.
Ελάχιστα αποδεκτή Χώρα, όμως οι πραξικοπηματίες της, κάποτε, από Εσένα, ως σύμμαχοι έγιναν αποδεκτοί.
Χώρα χωρίς δικαιώματα, που η ισχυρογνώμονα εξουσία ολοένα και περισσότερο της σφίγγει το ζωνάρι.
Σ’ Εσένα αντιστέκεται φορώντας μαύρα η Αντιγόνη, και σ’ όλη τη Χώρα πένθος ντύνεται ο λαός, που Εσένα φιλοξένησε.
Όμως, έξω από τη Χώρα, του Κροίσου οι ακόλουθοι και οι όμοιοί τους όλα όσα έχουν τη λάμψη του χρυσού στοιβάζουν στο δικό Σου θησαυροφυλάκιο.
Πιες επιτέλους, πιες! Κραυγάζουν οι εγκάθετοι των Επιτρόπων· όμως ο Σωκράτης, με οργή Σου επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο ως επάνω.
Θα καταραστούν εν χορώ, ό,τι είναι δικό Σου οι θεοί, που τον Όλυμπό τους η δική Σου θέληση ζητάει ν’ απαλλοτριώσει.
Στερημένη από πνεύμα, Εσύ θα φθαρείς χωρίς τη Χώρα, που το πνεύμα της, Εσένα, Ευρώπη, δημιούργησε.

Ανέκδοτο ποίημα του νομπελίστα Γερμανού ποιητή που δημοσιεύθηκε στις 26/5/12 στην εφημερίδα ‘Süddeutsche Zeıtung’. 
(Μετάφραση: Πατρίτσια Αδαμοπούλου)

 Europas Schande
Ein Gedicht von Günter Grass
Dem Chaos nah, weil dem Markt nicht gerecht,
bist fern Du dem Land, das die Wiege Dir lieh.
Was mit der Seele gesucht, gefunden Dir galt,
wird abgetan nun, unter Schrottwert taxiert.
Als Schuldner nackt an den Pranger gestellt, leidet ein Land,
dem Dank zu schulden Dir Redensart war.
Zur Armut verurteiltes Land, dessen Reichtum
gepflegt Museen schmückt: von Dir gehütete Beute.
Die mit der Waffen Gewalt das inselgesegnete Land
heimgesucht, trugen zur Uniform Hölderlin im Tornister.
Kaum noch geduldetes Land, dessen Obristen von Dir
einst als Bündnispartner geduldet wurden.
Rechtloses Land, dem der Rechthaber Macht
den Gürtel enger und enger schnallt.
Dir trotzend trägt Antigone Schwarz und landesweit
kleidet Trauer das Volk, dessen Gast Du gewesen.
Außer Landes jedoch hat dem Krösus verwandtes Gefolge
alles, was gülden glänzt gehortet in Deinen Tresoren.
Sauf endlich, sauf! schreien der Kommissare Claqueure,
doch zornig gibt Sokrates Dir den Becher randvoll zurück.
Verfluchen im Chor, was eigen Dir ist, werden die Götter,
deren Olymp zu enteignen Dein Wille verlangt.
Geistlos verkümmern wirst Du ohne das Land,
dessen Geist Dich, Europa, erdachte.

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

H Ελλάδα πληρώνει ακόμα και για τα ... τροχαία των ΝΑΤΟϊκών !!!

7615/2008 ΔΠΡ ΑΘ ( 500761)



Αστική ευθύνη Δημοσίου. Αυτοκινητικό ατύχημα. Εμπλοκή αυτοκινήτου της 
αμερικανικής διπλωματικής αποστολής στην Ελλάδα (με οδηγό υπαξιωματικό της 
πολεμικής αεροπορίας των Η.Π.Α.). Αποκλειστική υπαιτιότητα του αλλοδαπού 
οδηγού. Περιστατικά. Ευθύνη του Ελληνικού Δημοσίου προς αποζημίωση με βάση 
τις διατάξεις που αφορούν τις σχετικές διακρατικές συμφωνίες μεταξύ Ελλάδος 
και Η.Π.Α. (Βορειοατλαντικό Σύμφωνο). Νομιμοποίηση του ασφαλιστή που 
υποκαταστάθηκε στα δικαιώματα του αποζημιωθέντος ασφαλισμένου να ασκήσει την 
αγωγή κατά του Δημοσίου.

Αριθμός Απόφασης 7615/2008

Γ.Α.Κ.:  37585/2003
Α.Κ.Δ.: 12436/2003

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
Τμήμα  12ο  -  Μονομελές

 Σ υ ν ε δ ρ ί α σ ε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 22 Ιανουαρίου 2008, με 
δικαστή τον Παναγιώτη Βαζιντάρη, Πρωτοδίκη Δ.Δ., και γραμματέα την Ειρήνη 
Μίχου, δικαστική υπάλληλο,

 γ ι α να δικάσει την αγωγή με ημερομηνία κατάθεσης 5 Νοεμβρίου 2003,

 τ ω ν εταιρειών: 1) «...................................», που έχει ήδη μετονομασθεί σε 
«...........................» και εδρεύει στην Αθήνα (οδός .........) και 2) «..........», που 
εδρεύει στο Χαλάνδρι Αττικής (.......... αρ. ..), οι οποίες παραστάθηκαν με 
την πληρεξούσια δικηγόρο τους Αναστασία Σαββάκου,

 κ α τ ά του Ελληνικού Δημοσίου, το οποίο εκπροσωπείται από τον Υπουργό 
Οικονομίας και Οικονομικών, ο οποίος δεν εμφανίσθηκε στο ακροατήριο, αλλά 
λογίζεται ότι παραστάθηκε με την από 18.1.2008 δήλωση (κατ` άρθρο 133 παρ. 2 
του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας) της Δικαστικής Αντιπροσώπου του Νομικού 
Συμβουλίου του Κράτους Καλλιρρόης - Ελένης Παπαδοπούλου. Συμπαραστάθηκε η 
ασκουμένη Γεωργία Βραχνή.

 Η κρίση του Δικαστηρίου είναι η εξής:

 Επειδή, με την κρινόμενη αγωγή, για την οποία καταβλήθηκαν το προσήκον 
τέλος δικαστικού ενσήμου και οι υπέρ τρίτων εισφορές (βλ. το 321344, σειράς 
Α΄, ειδικό έντυπο δικαστικού ενσήμου), οι ενάγουσες εταιρείες ζητούν να 
υποχρεωθεί το Ελληνικό Δημόσιο να καταβάλλει, με απόφαση προσωρινώς 
εκτελεστή και με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής και μέχρις 
εξοφλήσεως, στην πρώτη από αυτές ποσό 2.546,15 ευρώ και στη δεύτερη ποσό 
388,55 ευρώ (συνολικά 2.934,70 ευρώ), ως αποζημίωση, κατ` άρθρο 105 ΕισΝΑΚ, 
λόγω της περιουσιακής ζημίας που ισχυρίζονται ότι αμφότερες υπέστησαν από 
παράνομες ενέργειες οργάνου για το οποίο ευθύνεται το Ελληνικό Δημόσιο, κατά 
την άσκηση της ανατεθείσας σε αυτό υπηρεσίας. Η αγωγή, για την οποία 
συντρέχουν οι κατά το άρθρο 115 παρ. 1 του ΚΔΔ προϋποθέσεις της ομοδικίας, 
ασκήθηκε παραδεκτώς και πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω κατ` ουσίαν.

 Επειδή, στο άρθρο 105 του ΕισΝΑΚ ορίζεται ότι: «Για παράνομες πράξεις ή 
παραλείψεις των οργάνων του δημοσίου κατά την άσκηση της δημόσιας εξουσίας 
που τους έχει ανατεθεί, το δημόσιο ενέχεται σε αποζημίωση, εκτός αν η πράξη 
ή η παράλειψη έγινε κατά παράβαση διάταξης, που υπάρχει για χάρη του γενικού 
συμφέροντος ...». Κατά την έννοια της ανωτέρω διάταξης, η ευθύνη του Δημοσίου 
προς αποζημίωση γεννάται όχι μόνον από την έκδοση παράνομης εκτελεστής 
διοικητικής πράξης ή από την παράνομη παράλειψη προς έκδοση τέτοιας πράξης, 
αλλά και από υλικές ενέργειες των οργάνων του Δημοσίου, εφόσον οι υλικές 
αυτές ενέργειες απορρέουν από την οργάνωση και λειτουργία των δημοσίων 
υπηρεσιών, ή εξαιτίας τους, και εφόσον δεν συνάπτονται με την ιδιωτική 
διαχείριση της περιουσίας του Δημοσίου ή οφείλονται σε περιπτώσεις οργάνων 
που ενήργησαν εκτός του κύκλου των υπηρεσιακών τους καθηκόντων (βλ. ΑΕΔ 
5/1995). Στην έννοια δε των «οργάνων του Δημοσίου» περιλαμβάνονται και οι 
υπηρετούντες στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας στρατιωτικοί, για τις παράνομες 
υλικές ενέργειες των οποίων ευθύνεται το Δημόσιο, εφόσον αυτές τελούνται 
εντός του κύκλου των υπηρεσιακών τους καθηκόντων, δηλαδή κατά την άσκηση της 
υπηρεσίας που τους έχει ανατεθεί ή κατά κατάχρηση αυτής, η οποία υπάρχει 
όταν η ζημιογόνος πράξη τελέσθηκε καθ` υπέρβαση των ανατεθειμένων σ` αυτούς 
καθηκόντων ή επ` ευκαιρία ή εξ` αφορμής της υπηρεσίας τους, αλλά κατά 
παράβαση των διαταγών που τους έχουν δοθεί, και τελούν σε εσωτερική αιτιώδη 
συνάφεια προς την εκτέλεση της υπηρεσίας τους (βλ. ΣτΕ 3256/2006, 684/2005, 
Δ.Εφ.Αθ. 6802/2001 κ.ά.). Περαιτέρω, η ευθύνη προς αποζημίωση συντρέχει όχι 
μόνο όταν με σχετική πράξη ή παράλειψη οργάνου της Διοίκησης παραβιάζεται 
συγκεκριμένη διάταξη νόμου, αλλά και όταν παραλείπονται τα προσιδιάζοντα στη 

συγκεκριμένη υπηρεσία καθήκοντα και υποχρεώσεις που πηγάζουν από την κείμενη 
εν γένει νομοθεσία και τα δεδομένα της κοινής πείρας, καθώς και τις αρχές 
της καλής πίστης (βλ. ΣτΕ 3102/1999, 367, 4776/1997 κ.ά.). Εξάλλου, για να 
στοιχειοθετηθεί η, κατά τις παραπάνω διατάξεις, αστική ευθύνη του Δημοσίου 
και η υποχρέωση αυτού προς αποζημίωση, απαραίτητη προϋπόθεση είναι και η 
ύπαρξη πρόσφορου αντικειμενικού αιτιώδους συνδέσμου ανάμεσα στη φερόμενη ως 
παράνομη συμπεριφορά του οργάνου του Δημοσίου και τη ζημία που έχει συναφώς 
προκληθεί. Ο αντικειμενικός δε αυτός αιτιώδης σύνδεσμος υφίσταται όταν, 
σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, η φερόμενη ως ζημιογόνος πράξη ή 
παράλειψη ή υλική ενέργεια, κατά τη συνήθη και κανονική πορεία των 
πραγμάτων, ήταν ικανή και πρόσφορη να επιφέρει το ζημιογόνο αποτέλεσμα (βλ. 
ΣτΕ 2739/2000, 4776/1997, 289/1995 κ.ά.). Τέλος, σύμφωνα με το άρθρο 298 του 
ΑΚ, η αποζημίωση περιλαμβάνει τη μείωση της υπάρχουσας περιουσίας του 
δανειστή (θετική ζημία).

 Επειδή, περαιτέρω, στο άρθρο 3 της συμφωνίας περί αμυντικής και οικονομικής 
συνεργασίας μεταξύ της Κυβέρνησης της Ελληνικής Δημοκρατίας και της 
Κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (Η.Π.Α.), που κυρώθηκε με το 
ν. 1403/1983 (ΦΕΚ Α΄ 169), ορίζεται ότι: «Το καθεστώς των δυνάμεων των 
Ηνωμένων Πολιτειών, των μελών των δυνάμεων αυτών, των μελών του πολιτικού 
προσωπικού και των εξαρτωμένων προσώπων θα διέπεται από τη “Συμφωνία μεταξύ 
των Μερών του Βορειοατλαντικού Συμφώνου” περί του καθεστώτος των δυνάμεών των 
και συναφείς διμερείς διευθετήσεις μεταξύ των Κυβερνήσεων της Ελληνικής 
Δημοκρατίας και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής». Τέτοια διμερής σύμβαση 
μεταξύ των ως άνω κυβερνήσεων είναι η από 7.9.1956, που κυρώθηκε με το ν. δ. 
3717/1957 (ΦΕΚ Α΄ 131), όπως αυτό συμπληρώθηκε με το ν. δ. 968/1971 (ΦΕΚ Α΄ 
187), στο άρθρο 1 παρ. 2 της οποίας ορίζεται ότι το νομικό καθεστώς στην 
Ελλάδα των Ενόπλων Δυνάμεων των Η.Π.Α. θα διέπεται από τη Σύμβαση μεταξύ των 
μερών του Βορειοατλαντικού Συμφώνου, στο δε άρθρο 4 αυτής ορίζεται ότι: «Εις 
αστικάς υποθέσεις, περιλαμβανομένων ζημιών προερχομένων εξ αυτοκινητικών 
ατυχημάτων, τα ελληνικά δικαστήρια θα ασκούν δικαιοδοσίαν ως προβλέπεται εις 
το άρθρον 8 της συμβάσεως περί του νομικού καθεστώτος των ενόπλων δυνάμεων 
του Βορειοατλαντικού Συμφώνου». Η υπογραφείσα στο Λονδίνο, την 17η Ιουνίου 
1951, «Σύμβαση μεταξύ των Κρατών - Μελών της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού 
επί του νομικού καθεστώτος των διεθνών στρατιωτικών Αρχηγείων των 
εγκαθιδρυμένων συμφώνως προς την Συνθήκην του Βορείου Ατλαντικού», η οποία 
κυρώθηκε με το ν. 2799/1954 (ΦΕΚ Α΄ 63), ορίζει, στο άρθρο 1 (περιπτ. α΄, δ΄ 
και ε΄ αντιστοίχως) ότι: «Δύναμις» σημαίνει το ανήκον εις τους στρατούς 
ξηράς, θαλάσσης ή αέρος ενός των συμβαλλομένων μερών προσωπικόν, το οποίο 
ευρίσκεται προς εκτέλεση υπηρεσίας επί του εδάφους ετέρου συμβαλλομένου 
μέρους εντός της περιοχής του Βορειοατλαντικού … «Κράτος προελεύσεως» 
σημαίνει το Συμβαλλόμενο Μέρος, εις το οποίο ανήκει η δύναμις του και 
«Κράτος διαμονής» σημαίνει το Συμβαλλόμενο Μέρος επί του εδάφους του οποίου 
ευρίσκεται η δύναμις ή το πολιτικόν προσωπικό ...».

 Στο άρθρο 8 παρ. 5 της εν λόγω σύμβασης ορίζεται ότι: «Αι περί αποζημιώσεως 
απαιτήσεις (εξαιρέσει των συμβατικώς καθορισμένων και των απαιτήσεων των 
προβλεπομένων εις τας παρ. 6 και 7 του παρόντος άρθρου) αι προκύπτουσαι εκ 
πράξεων ή παραλείψεων μέλους δυνάμεως ή πολιτικού προσωπικού εν τη εκτελέσει 
του υπηρεσιακού του καθήκοντος ή εξ άλλης πράξεως, παραλείψεως ή συμβάντος 
δια το οποίον δύναμις ή πολιτικόν προσωπικόν είναι κατά νόμον υπεύθυνος, 
εφ` όσον η ζημία προεκλήθη επί του εδάφους του Κράτους διαμονής εις τρίτο 
πρόσωπο εκτός των Συμβαλλομένων Μερών, θα διακανονίζονται υπό του Κράτους 
διαμονής κατά τας ακολούθους διατάξεις: α) Αι περί αποζημιώσεως απαιτήσεις 
θα υποβάλλονται, θα εξετάζονται και θα διακανονίζονται ή θα επιδικάζονται 
συμφώνως προς τους νόμους και κανονισμούς του Κράτους διαμονής τους 
διέποντας τας απαιτήσεις αποζημιώσεως, τας προκύπτουσας εκ της δράσεως των 
ιδίων αυτού ενόπλων δυνάμεων. β) …». Από τις ανωτέρω διατάξεις, συνάγεται ότι 
στις αναφερόμενες υποθέσεις, που ενδέχεται να αφορούν και αξιώσεις 
αποζημίωσης από αυτοκινητικό ατύχημα που προκαλείται στην Ελλάδα από μέλος 
δύναμης ή πολιτικού προσωπικού άλλης χώρας που μετέχει στο Βορειοατλαντικό 
Σύμφωνο, αποκλείεται η ευθύνη του κράτους προέλευσης, η δε ευθύνη 
μετατίθεται στο κράτος διαμονής (εν προκειμένω Ελληνικό Δημόσιο), το οποίο 
ευθύνεται όπως θα ευθυνόταν αν η ζημία στον τρίτο προκαλούνταν από δημόσιο 
υπάλληλό του ή στρατιωτικό κατά την εκτέλεση της ανατεθείσας σε αυτόν 
υπηρεσίας (βλ. Δ.Εφ.Πατρών 606/2006, πρβλ. ΑΠ 908/1990, Εφ.Αθ. 4759/2004 και 
Αθ. Κρητικού «Αποζημίωση από τροχαία αυτοκινητικά ατυχήματα», σελ. 807).

 Επειδή, τέλος, με τις διατάξεις του κατά τον κρίσιμο χρόνο ισχύοντος Κώδικα 
Οδικής Κυκλοφορίας (Κ.Ο.Κ., ν. 2696/1999, ΦΕΚ Α΄ 57) ορίζονταν τα ακόλουθα:

 «1. Αυτοί που χρησιμοποιούν τις οδούς πρέπει να αποφεύγουν οποιαδήποτε 
συμπεριφορά που είναι ενδεχόμενο να εκθέσει σε κίνδυνο ή να παρεμβάλλει 
εμπόδια στην κυκλοφορία, να εκθέσει σε κίνδυνο πρόσωπα ή ζώα ή να προκαλέσει 
ζημιές σε δημόσιες ή ιδιωτικές περιουσίες. Οι οδηγοί υποχρεούνται να οδηγούν 
με σύνεση και με διαρκώς τεταμένη την προσοχή … και να μην προκαλούν γενικά 
με τη συμπεριφορά τους, τρόμο, ανησυχία ή παρενόχληση στους λοιπούς χρήστες 
των οδών …» (άρθρο 12) και «1. Ο οδηγός οδικού οχήματος επιβάλλεται να έχει 
τον πλήρη έλεγχο του οχήματός του ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή να εκτελεί 
τους απαιτούμενους χειρισμούς. 2. Ο οδηγός επιβάλλεται να ρυθμίζει την 
ταχύτητα του οχήματός του λαμβάνων συνεχώς υπόψη του τις επικρατούσες 
συνθήκες, ιδιαίτερα δε τη διαμόρφωση του εδάφους, την κατάσταση και τα 
χαρακτηριστικά της οδού, την κατάσταση και το φορτίο του οχήματός του, τις 
καιρικές συνθήκες και τις συνθήκες κυκλοφορίας, κατά τρόπον ώστε να είναι σε 
θέση να διακόψει την πορεία του οχήματός του μπροστά από οποιοδήποτε εμπόδιο 
που μπορεί να προβλεφθεί και το οποίο βρίσκεται στο ορατό από αυτόν 
μπροστινό τμήμα της οδού. Υποχρεούται επίσης να μειώνει την ταχύτητα του 
οχήματός του και, σε περίπτωση ανάγκης, να διακόπτει την πορεία του, όταν οι 
περιστάσεις το επιβάλλουν. 3. Ιδιαίτερα, ο οδηγός επιβάλλεται να μειώνει την 
ταχύτητα του οχήματός του σε τμήματα της οδού με περιορισμένο πεδίο 
ορατότητας … πλησίον των ισόπεδων οδικών κόμβων … 7. Ο οδηγός οχήματος, το 
οποίο κινείται πίσω από άλλο, υποχρεούται να τηρεί αρκετή απόσταση για την 
αποφυγή σύγκρουσης αν, το προ αυτού κινούμενο όχημα, μειώσει ξαφνικά την 
ταχύτητά του ή διακόψει την πορεία του …» (άρθρο 19).

 Επειδή, στην προκείμενη περίπτωση, από τα στοιχεία της δικογραφίας, 
προκύπτουν τα ακόλουθα: Η δεύτερη από τις ενάγουσες εταιρείες είναι 
ιδιοκτήτρια του με αριθμό κυκλοφορίας ............... επιβατικού ιδιωτικής 
χρήσης αυτοκινήτου (E.I.X.), μάρκας CITROEN, μοντέλο ΑΧ, κυλινδρισμού 1.124 
κ. εκ. (8 φορολογίσιμοι ίπποι) και με ημερομηνία πρώτης κυκλοφορίας 
21.8.1996, το οποίο, κατά τον κρίσιμο χρόνο, είχε ασφαλίσει στην πρώτη 
ενάγουσα (ασφαλιστική εταιρεία, η οποία τότε είχε την επωνυμία «.....................», 
και στη συνέχεια μετονομάσθηκε σε «....................., βλ. τεύχος Α.Ε. και Ε.Π.Ε. 
12618/31.10.2007), με ασφάλιση ιδίων ζημιών («μικτή ασφάλεια» - βλ. 
αντιστοίχως την άδεια κυκλοφορίας του παραπάνω οχήματος και το 
99991115107/0001 ασφαλιστήριο συμβόλαιο, με διάρκεια ισχύος από 31.12.2000 
μέχρι 31.12.2001). Στις 7.11.2001, περί ώρα 14:35΄, το εν λόγω όχημα, που 
οδηγούσε ο ............ (προστιθείς από τη δεύτερη ενάγουσα, με άδεια 
ικανότητας οδήγησης Β΄ κλάσης και αριθμό αυτής 003767382), κινούνταν επί της 
οδού ............. στο Χαλάνδρι Αττικής, με κατεύθυνση προς την πλατεία 
Κέννεντυ, στην ίδια περιοχή. Λόγω της έντονης κυκλοφοριακής κίνησης που 
παρατηρούνταν στην ανωτέρω οδό κατά την προαναφερόμενη ημέρα και ώρα, ο 
οδηγός του παραπάνω οχήματος αναγκάστηκε να το ακινητοποιήσει, πίσω από άλλα 
προπορευόμενα του δικού του και ομοίως ακινητοποιημένα οχήματα, στο ύψος της 
εν λόγω οδού με τον αριθμό .., στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας, αναμένοντας 
την εκ νέου ελευθέρωση της κυκλοφορίας και εκκίνηση των οχημάτων. Ενώ το 
ανωτέρω όχημα βρισκόταν ακινητοποιημένο στο προαναφερόμενο σημείο, επέπεσε 
στο πίσω τμήμα αυτού το με αριθμό κυκλοφορίας ........ E.I.X. αυτοκίνητο, 
μάρκας FORD, μοντέλο CLUB WA CONVAN, το οποίο ήταν ιδιοκτησία της 
αμερικανικής διπλωματικής αποστολής στην Ελλάδα (AMERICAN EMBASSY ODC, 
λεωφόρος ............), ασφαλισμένο για τις έναντι τρίτων προκαλούμενες από 
αυτό ζημίες κατά το χρονικό διάστημα από 6.3.2001 μέχρι 6.3.2002 (σύμφωνα με 
την USEMB/20001 πράσινη κάρτα), που οδηγούσε ο ........... , υπαξιωματικός 
της πολεμικής αεροπορίας των Η.Π.Α. (αμερικανός υπήκοος), προστιθείς από την 
Πρεσβεία των Η.Π.Α. στην Ελλάδα, ο οποίος ήταν κάτοχος της 121001 άδειας 
ικανότητας οδήγησης και κατά την ημέρα και ώρα του ατυχήματος τελούσε σε 
διατεταγμένη υπηρεσία [βλ. την προαναφερόμενη πράσινη κάρτα ασφαλιστικής 
κάλυψης του εν λόγω οχήματος, την άδεια ικανότητας οδήγησης του αλλοδαπού 
υπηκόου και το 5800/17.9.2007 έγγραφο του ...... , Επιτελικού Διευθυντή 
Δικαστικού στην αμερικανική βάση της Σούδας στην Κρήτη προς το Υπουργείο 
Εθνικής Άμυνας]. Αποτέλεσμα της πρόσκρουσης, προ της οποίας δεν προκύπτει 
ότι ο οδηγός του δεύτερου από τα προαναφερόμενα οχήματα επιχείρησε 
αποφευκτικό ελιγμό ή χειρισμό τροχοπέδησης, ήταν να υποστούν αμφότερα υλικές 
φθορές, και συγκεκριμένα: Το μεν Ε.Ι.Χ. αυτοκίνητο ιδιοκτησίας της δεύτερης 
ενάγουσας κατά μήκος ολόκληρου του πίσω τμήματός του και στο δεξιό τμήμα του 
πρόσθιου μέρους αυτού, εξαιτίας της ώθησης προς τα εμπρός που υπέστη το ίδιο 
και της επιγενόμενης πρόσκρουσής του με το προπορευόμενο αυτού ......... 
Ε.Ι.Χ. αυτοκίνητο, το δε όχημα που οδηγούσε ο αλλοδαπός υπήκοος στη δεξιά 
πλευρά του πρόσθιου τμήματός του (βλ. το από 7.11.2001 δελτίο τροχαίου 
ατυχήματος που συνέταξε ................. , Αστυφύλακας της Άμεσης Δράσης 
Αττικής, ο οποίος κλήθηκε στον τόπο του συμβάντος, και τις φωτογραφίες που 
περιλαμβάνονται στην 19791/22.11.2001 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του 
πραγματογνώμονα ....). Το συνολικό κόστος επισκευής του οχήματος της 
δεύτερης ενάγουσας υπολογίσθηκε στο ποσό του 1.402.540 δρχ. [(κόστος 
ανταλλακτικών 593.540 δρχ.) + (εργασίες τοποθέτησής τους 809.000 δρχ.), ήδη 
4.116,03 ευρώ], το οποίο, όμως, εκτιμήθηκε ως όλως ασύμφορο, με δεδομένο τον 
κυλινδρισμό του οχήματος (8 φορολογίσιμοι ίπποι), την παλαιότητά του 
(μοντέλο 8/1996), τα διανυθέντα από αυτό χιλιόμετρα κατά το χρόνο του 
ατυχήματος (64.650 χλμ.), την κατάστασή του προ αυτού (καλή) και την, 
συνεπεία των ανωτέρω παραμέτρων, εμπορική του αξία κατά το ίδιο χρονικό 
σημείο (900.000 - 1.000.000 δρχ. περίπου, βλ. την παραπάνω έκθεση 
πραγματογνωμοσύνης). Κατόπιν τούτου, και με σημείο αναφοράς ότι η εμπορική 
αξία του εν λόγω αυτοκινήτου αντιστοιχούσε σε 1.000.000 δρχ. (2.934,70 ευρώ) 
κατά το χρόνο του ατυχήματος, η πρώτη ενάγουσα κατέβαλε στη δεύτερη το ποσό 
των 2.546,15 ευρώ, ως αποζημίωση για την αντικατάσταση του ίδιου αυτοκινήτου 
[2.934,70 ευρώ - 293,47 ευρώ (απαλλαγή της ασφαλίστριας εταιρείας) - 95,08 
ευρώ (έξοδα χαρτοσήμου), βλ. την 203641/8.4.2002 απόδειξη πληρωμής]. Ήδη, με 
την κρινόμενη αγωγή και το νομίμως κατατεθέν επ` αυτής υπόμνημα, οι 
ενάγουσες εταιρείες ζητούν να υποχρεωθεί το Ελληνικό Δημόσιο να τους 
καταβάλλει, με απόφαση προσωρινώς εκτελεστή και με το νόμιμο τόκο από την 
επίδοση της αγωγής και μέχρις εξοφλήσεως, συνολικά 2.934,70 ευρώ ως 
αποζημίωση, κατ` άρθρο 105 ΕισΝΑΚ, λόγω της περιουσιακής ζημίας που 
ισχυρίζονται ότι αμφότερες υπέστησαν από την ανωτέρω παράνομη ενέργεια 
οργάνου που βαρύνει το Ελληνικό Δημόσιο, κατά την άσκηση της ανατεθείσας σε 
αυτό υπηρεσίας.

 Ειδικότερα, η πρώτη ενάγουσα, ενεργώντας καθ` υποκατάσταση των δικαιωμάτων 
της ιδιοκτήτριας του ζημιωθέντος αυτοκινήτου, αξιώνει να της καταβληθεί ποσό 
2.546,15 ευρώ, ως αποζημίωση για τη ζημία που υπέστη η ίδια εκ της καταβολής 
στη δεύτερη ενάγουσα της εν λόγω ασφαλιστικής αποζημίωσης (ασφαλίσματος), σε 
εκτέλεση της μεταξύ τους ασφαλιστικής σύμβασης, η δε τελευταία αξιώνει να 
της καταβληθεί ποσό 388,55 ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί στη διαφορά μεταξύ της 
εμπορικής αξίας του αυτοκινήτου της κατά τον κρίσιμο χρόνο και της 
ασφαλιστικής αποζημίωσης που δεν εισέπραξε από την πρώτη ενάγουσα (2.934,70 
- 2.546,15 ευρώ). Συγκεκριμένα, οι ενάγουσες υποστηρίζουν ότι ο οδηγός του 
παραπάνω αυτοκινήτου της αμερικανικής διπλωματικής αποστολής στην Ελλάδα 
(υπαξιωματικός της πολεμικής αεροπορίας των Η.Π.Α.), κατά παράβαση των 
οικείων διατάξεων του Κ.Ο.Κ., δεν επέδειξε τη δέουσα προσοχή κατά την 
οδήγηση του εν λόγω οχήματος, με αποτέλεσμα να επιπέσει με όση ταχύτητα είχε 
στο όχημα της δεύτερης ενάγουσας και να ζημιωθούν αμφότερες, κατά το ποσό 
που αντιστοιχεί στην εμπορική αξία που είχε το τελευταίο κατά το χρόνο του 
ατυχήματος, όπως αυτή προκύπτει από την ανωτέρω έκθεση πραγματογνωμοσύνης, 
για δε την παράνομη αυτή υλική ενέργεια ευθύνη προς αποζημίωση φέρει το 
Ελληνικό Δημόσιο, με βάση τις διατάξεις που αφορούν τις σχετικές διακρατικές 
συμφωνίες μεταξύ Ελλάδος και Η.Π.Α.. Προς απόδειξη των ισχυρισμών τους, 
επικαλούνται και προσκομίζουν: 1) Την παραπάνω άδεια κυκλοφορίας του 
αυτοκινήτου της δεύτερης ενάγουσας, το ασφαλιστήριο συμβόλαιο αυτού με την 
πρώτη ενάγουσα, την ανωτέρω εξοφλητική απόδειξη περί καταβολής του 
ασφαλίσματος, την άδεια οδήγησης του αλλοδαπού οδηγού και την κάρτα 
ασφαλιστικής κάλυψης του οχήματος που αυτός οδηγούσε, 2) Την από 8.11.2001 
δήλωση ατυχήματος που υπέβαλε ο οδηγός του αυτοκινήτου της δεύτερης 
ενάγουσας, 3) Την προαναφερόμενη έκθεση πραγματογνωμοσύνης και 4) Την 
6.261/18.12.2007 πράξη της συμβολαιογράφου Αθηνών Στυλιανής Πέππα, συζύγου 
......... , στην οποία περιλαμβάνεται ένορκη μαρτυρική κατάθεση του 
.........(οδηγού του αυτοκινήτου της δεύτερης ενάγουσας κατά την ημέρα του 
ατυχήματος), στην οποία ο ίδιος επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς της 
εργοδότριάς του. Η μαρτυρική αυτή κατάθεση όμως δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη, 
κατ` άρθρο 183 παρ. 1 στοιχ. δ΄ του ΚΔΔ, διότι ο μάρτυρας ήταν, κατά τον 
κρίσιμο χρόνο, προστιθείς της δεύτερης ενάγουσας και επομένως εξαρτά 
συμφέρον από την έκβαση της δίκης, κατά το μέρος που αφορά το ποσοστό τυχόν 
δικής του συνυπαιτιότητας για το επισυμβάν ατύχημα. Αντιθέτως, το εναγόμενο, 
με το νομίμως κατατεθέν υπόμνημά του, ζητεί την απόρριψη της αγωγής, 
προβάλλοντας ότι: 1) Η πρώτη ενάγουσα στερείται ενεργητικής νομιμοποίησης 
για την άσκηση της κρινόμενης αγωγής, αφενός διότι δεν προκύπτει ότι 
κατέβαλε το ασφάλισμα στη δεύτερη ενάγουσα, άλλως διότι, ακόμη και στην 
περίπτωση που το έπραξε αυτό, δεν ανήγγειλε στο Ελληνικό Δημόσιο, ως όφειλε, 
κατ` άρθρο 95 παρ. 4 του ν. 2362/1995, την εκχωρηθείσα στην ίδια ασφαλιστική 
απαίτηση, ενεργώντας καθ` υποκατάσταση της δεύτερης ενάγουσας και 2) Η αγωγή 
είναι αόριστη, κατ` άρθρο 73 παρ. 1 του ΚΔΔ, διότι δεν αναφέρεται ο τρόπος 
υπολογισμού της αξιούμενης από τις ενάγουσες αποζημίωσης, ούτε ειδικότερα 
προσδιοριστικά στοιχεία σχετικά με το ζημιωθέν όχημα (κυλινδρισμός, έτος 
πρώτης κυκλοφορίας, διανυθέντα από αυτό χιλιόμετρα κλπ.).

 Επειδή, το Δικαστήριο κρίνει, κατ` αρχάς, ότι ο πρώτος από τους παραπάνω 
ισχυρισμούς του εναγομένου πρέπει να απορριφθεί ως νόμω και ουσία αβάσιμος, 
διότι, σύμφωνα με το άρθρο 210 του Εμπορικού Νόμου, η αποζημιωτική (κατ` 
άρθρο 105 ΕισΝΑΚ) αξίωση μπορεί να ασκηθεί και από τον ασφαλιστή, εκείνον 
δηλαδή που αποζημίωσε τη ζημία ή απώλεια των ασφαλισθέντων πραγμάτων, ο 
οποίος, κατόπιν τούτου, υποκαθίσταται έναντι των τρίτων (όπως το Δημόσιο), 
στα δικαιώματα, τα οποία, λόγω της ζημίας, ανήκουν στον ασφαλισμένο. 

Συνεπώς, σύμφωνα με το εφαρμοστέο κατά τον κρίσιμο εν προκειμένω χρόνο 
νομοθετικό καθεστώς, ο ασφαλιστής νομιμοποιείται, κατά την έννοια της 
διάταξης του άρθρου 71 παρ. 1 του ΚΔΔ, προς άσκηση αγωγής ενώπιον του 
παρόντος Δικαστηρίου, καθ` υποκατάσταση του αποζημιωθέντος ασφαλισμένου, 
στις περιπτώσεις κατά τις οποίες ο τελευταίος έχει κατά του Δημοσίου αξίωση 
προς αποζημίωση. Και ναι μεν, κατά τη διάταξη του άρθρου 95 παρ. 4 του 
Κώδικα περί Δημοσίου Λογιστικού (ν. 2362/1995, ΦΕΚ Α΄ 247), η αναγγελία περί 
εκχώρησης χρηματικής απαίτησης κατά του Δημοσίου κοινοποιείται στο αρμόδιο 
για την πληρωμή δημόσιο ταμείο ή χρηματική διαχείριση, επί ποινή ακυρότητας 
της εκχώρησης, όμως το ως άνω άρθρο 95 του Κώδικα περί Δημοσίου Λογιστικού 
δεν έχει εφαρμογή επί της, κατά τα ανωτέρω, ασφαλιστικής υποκατάστασης, 
εφόσον η υποκατάσταση αυτή επέρχεται αυτοδικαίως εκ του νόμου (βλ. ad hoc 
ΣτΕ 2958/2003, 3584/1997, 2635, 2636/1996 κ.ά.). Εξάλλου, ως ουσία αβάσιμος 
πρέπει να απορριφθεί και ο δεύτερος ισχυρισμός του εναγομένου, διότι από το 
ανωτέρω περιεχόμενο της αγωγής, όπως αυτή παραδεκτώς αναπτύσσεται με το 
υπόμνημα, προκύπτουν με σαφήνεια τόσο τα πραγματικά περιστατικά που 
στοιχειοθετούν τις αγωγικές αξιώσεις των εναγουσών, όσο και ο τρόπος 
υπολογισμού εκάστης εξ αυτών. Περαιτέρω, το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη τα 
προαναφερόμενα πραγματικά περιστατικά και τις διατάξεις που παρατέθηκαν και 
ερμηνεύθηκαν σε προηγούμενες σκέψεις, και ειδικότερα ότι: Α) Κατά την ώρα 
του τροχαίου ατυχήματος, το αυτοκίνητο ιδιοκτησίας της δεύτερης ενάγουσας 
κινούνταν κανονικά επί της οδού ....... ........ στο Χαλάνδρι Αττικής, 
ήταν δε ακινητοποιημένο λόγω της κυκλοφοριακής συμφόρησης που παρατηρούνταν 
στην εν λόγω οδό κατά το ως άνω χρονικό σημείο, Β) Το αυτοκίνητο ιδιοκτησίας 
της αμερικανικής διπλωματικής αποστολής στην Ελλάδα επέπεσε στο 
προαναφερόμενο όχημα με όση ταχύτητα είχε, χωρίς ο οδηγός του να αποπειραθεί 
να προβεί σε οποιαδήποτε αποφευκτική του ατυχήματος ενέργεια, δεδομένου ότι 
δεν ανευρέθηκαν στο σημείο του ατυχήματος ίχνη τροχοπέδησης και Γ) Το 
τελευταία αναφερόμενο όχημα προσέκρουσε στο αυτοκίνητο της δεύτερης 
ενάγουσας με το έμπροθεν τμήμα του και του προκάλεσε φθορές καθ` όλη την 
έκταση του πίσω τμήματος, κρίνει ότι υπαίτιος της σύγκρουσης είναι μόνο ο 
οδηγός του οχήματος της αμερικανικής διπλωματικής αποστολής στην Ελλάδα, ο 
οποίος δεν επέδειξε τη δέουσα, κατά την οδήγηση του οχήματος, προσοχή, ο δε 
οδηγός του αυτοκινήτου της δεύτερης ενάγουσας δεν φέρει καμία ευθύνη, διότι, 
με δεδομένη την κατάσταση της κυκλοφορίας κατά την ώρα του ατυχήματος και 
τις προαναφερόμενες συγκρουσθείσες επιφάνειες των δύο οχημάτων, ο ίδιος δεν 
είχε κανένα περιθώριο ελιγμών. Επομένως, και λαμβανομένου υπόψη του 
γεγονότος ότι ο αλλοδαπός οδηγός τελούσε σε διατεταγμένη υπηρεσία, όπως 
προκύπτει από το 5800/17.9.2007 έγγραφο του ............. , Επιτελικού 
Διευθυντή Δικαστικού στην αμερικανική βάση της Σούδας στην Κρήτη προς το 
Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, καθώς και ότι η ευθύνη για τις αξιώσεις από 
αδικοπραξία που προκαλείται από μέλος δύναμης ή πολιτικού προσωπικού άλλης 
χώρας που μετέχει στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο, κατά την εκτέλεση της 
ανατεθείσας σε αυτό υπηρεσίας, μετατίθεται στο κράτος διαμονής (εν 
προκειμένω Ελληνικό Δημόσιο), το οποίο ευθύνεται όπως θα ευθυνόταν αν η 
ζημία στον τρίτο προκαλούνταν από δημόσιο υπάλληλό του ή στρατιωτικό κατά 
την εκτέλεση της ανατεθείσας σε αυτόν υπηρεσίας, το Δικαστήριο κρίνει ότι το 
εναγόμενο, σύμφωνα με τις πιο πάνω διατάξεις και σκέψεις, ευθύνεται 
αποκλειστικώς προς αποκατάσταση των ζημιών των εναγουσών. Περαιτέρω, 
λαμβάνοντας υπόψη: A) Την αναφερόμενη στην παραπάνω έκθεση 
πραγματογνωμοσύνης εμπορική αξία του αυτοκινήτου της δεύτερης ενάγουσας 
(900.000 - 1.000.000 δρχ.), κατά το χρόνο του ατυχήματος, Β) Ότι η αξία που 
είχε ως καινούργιο το εν λόγω αυτοκίνητο, κατά το χρόνο της αγοράς του 
(Αύγουστος του 1996), κατά τα κοινώς γνωστά, ανερχόταν περίπου σε 2.800.000 
δρχ. (ήδη 8.217,17 ευρώ) και Γ) Οτι η αξία του αυτοκινήτου αυτού, κατά το 
χρόνο της σύγκρουσης, στην κατάσταση την οποία βρισκόταν, όπως αυτή 
προκύπτει από τους ισχυρισμούς των εναγουσών και την προαναφερόμενη έκθεση 
πραγματογνωμοσύνης (παλαιότητα 5 ½ περίπου ετών, διανυθέντα χιλιόμετρα 
64.650, κατάσταση καλή), κατά τα κοινώς γνωστά, αλλά και κατά την 
προβλεπόμενη στο άρθρο 7 παρ. 1 του ν. 2682/1999, λόγω παλαιότητας, μείωση 
της αξίας των αυτοκινήτων (40% για παλαιότητα 5 - 6 ετών), ανερχόταν σε 
2.934,70 ευρώ (8.217,17 χ 36%), το Δικαστήριο κρίνει ότι η αποζημίωση που θα 
δικαιούνταν η δεύτερη ενάγουσα, ως ιδιοκτήτρια του εν λόγω οχήματος, 
ανέρχεται στο προαναφερόμενο ποσό (2.934,70 ευρώ), με το οποίο αυτή μπορούσε 
να αντικαταστήσει το αυτοκίνητό της, με άλλο ίδιας μάρκας και ίδιας 
κατάστασης. Λαμβανομένου όμως υπόψη ότι η πρώτη ενάγουσα κατέβαλε σε αυτήν 
ποσό 2.546,15 ευρώ, σε εκτέλεση της μεταξύ τους ασφαλιστικής σύμβασης, το 
Δικαστήριο κρίνει ότι η τελευταία δικαιούται να λάβει ως αποζημίωση το 
ανωτέρω ποσό, η δε δεύτερη ενάγουσα, για τον ίδιο λόγο, το ποσό που 
αντιστοιχεί στη διαφορά μεταξύ της παραπάνω εμπορικής αξίας του αυτοκινήτου 
της κατά το χρόνο του ατυχήματος και εκείνου που έλαβε από την πρώτη 
ενάγουσα, δηλαδή 388,55 ευρώ (2.934,70 - 2.546,15). Επειδή, κατ` ακολουθίαν 
των ανωτέρω, η κρινόμενη αγωγή πρέπει να γίνει δεκτή ως βάσιμη και να 
υποχρεωθεί το Ελληνικό Δημόσιο να καταβάλει στις ενάγουσες τα παραπάνω ποσά, 
νομιμοτόκως από την επομένη της επίδοσης της αγωγής σε αυτό, δηλαδή από 
13.7.2007, και μέχρις εξοφλήσεως, δεδομένου ότι η επίδοση προς το ίδιο έλαβε 
χώρα με επιμέλεια του Δικαστηρίου στις 12.7.2007 (βλ. το ταυθήμερο 
αποδεικτικό επίδοσης του Νικόλαου Κωσταριά, επιμελητή Δ.Δ.). Τούτο διότι τα 
κατά το ουσιαστικό δίκαιο αποτελέσματα της άσκησης της αγωγής ως προς τον 
εναγόμενο επέρχονται μόνο από την επίδοσή της σε αυτόν (άρθρο 75 παρ. 2 του 
ΚΔΔ). Ομως το αίτημα των εναγουσών να κηρυχθεί η παρούσα προσωρινώς 
εκτελεστή πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο, διότι οι ίδιες δεν επικαλούνται 
ούτε αποδεικνύουν ότι συντρέχουν εν προκειμένω εξαιρετικοί λόγοι, οι οποίοι 
ενδεχομένως να δικαιολογούσαν κάτι τέτοιο, ή ότι από την επιβράδυνση της 
εκτέλεσης θα υποστούν ανεπανόρθωτη βλάβη (άρθρο 80 παρ. 3 του ΚΔΔ). Τέλος, 
κατ` εκτίμηση των περιστάσεων, το εναγόμενο πρέπει να απαλλαγεί από τη 
δικαστική δαπάνη των εναγουσών (άρθρο 275 παρ. 1 εδ. τελευταίο του ως άνω 
Κώδικα).

 ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

 Δέχεται την αγωγή.

 Υποχρεώνει το Ελληνικό Δημόσιο να καταβάλει στην πρώτη ενάγουσα ποσό δύο 
χιλιάδων πεντακοσίων σαράντα έξι ευρώ και δέκα πέντε λεπτών (2.546,15) και 
στη δεύτερη ενάγουσα ποσό τριακοσίων ογδόντα οκτώ ευρώ και πενήντα πέντε 
λεπτών (388,55), για την αναφερόμενη στο σκεπτικό αιτία, νομιμοτόκως από 
13.7.2007 και μέχρις εξοφλήσεως.

 Απαλλάσσει το Ελληνικό Δημόσιο από τη δικαστική δαπάνη των εναγουσών.

 Η απόφαση δημοσιεύθηκε στις 28-5-2008, σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο 
ακροατήριο του Δικαστηρίου.

Ο  ΔΙΚΑΣΤΗΣ                                     Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
 (
ΠΗΓΗ :  
Α` ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Απόφαση Πρωτοδικείου Αθηνών για την Διαδικτυακή Ανταλλαγή Έργων !

Απόφαση σταθμός του Πρωτοδικείου Αθηνών για την αντιμετώπιση της διαδικτυακής πειρατείας

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα διατάχθηκε η λήψη τεχνολογικών μέτρων παρεμπόδισης της πρόσβασης χρηστών σε ιστοσελίδες μέσω των οποίων διακινούνται παράνομα ψηφιακά έργα προστατευόμενα με δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας. Συγκεκριμένα, στις 16 Μαΐου 2012 δημοσιεύθηκε η απόφαση 4658/2012 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία έκανε δεκτό αίτημα οργανισμών συλλογικής διαχείρισης δικαιωμάτων επί μουσικών και οπτικοακουστικών έργων να υποχρεωθούν εκτός άλλων οι ελληνικές εταιρίες παροχής υπηρεσιών σύνδεσης στο διαδίκτυο να λάβουν τεχνολογικά μέτρα προκειμένου να καταστεί αδύνατη η πρόσβαση των συνδρομητών τους σε διαδικτυακές τοποθεσίες μέσω των οποίων πραγματοποιείται παράνομη παρουσίαση και ανταλλαγή έργων.
Η απόφαση εφαρμόζει ουσιαστικά για πρώτη το άρθρο 64 Α του Ν 2121/1993 που ενσωματώνει πρόβλεψη Οδηγίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη δυνατότητα λήψης ασφαλιστικών μέτρων κατά των διαμεσολαβητών (παρόχων υπηρεσιών διαδικτύου), οι υπηρεσίες των οποίων χρησιμοποιούνται από τρίτο για την προσβολή του δικαιώματος του δημιουργού ή συγγενικού δικαιώματος.
Παρόμοιες αποφάσεις έχουν ήδη εκδοθεί σε άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αποσκοπούν στην προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας στο διαδίκτυο χωρίς να θίγονται τα δικαιώματα των χρηστών.
Πηγή: Δελτίο Τύπου ΟΠΙ, 17.5.2012

ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ... στην Ισπανία; [ή μας ετοιμάζουν]

ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Κλειστά παραμένουν σήμερα τα σχολεία και τα πανεπιστήμια στην Ισπανία σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις περικοπές ύψους άνω του 20% της συντηρητικής κυβέρνησης του...
Μαριάνο Ραχόι στις δαπάνες για την Παιδεία - στην πρώτη απεργία στα χρονικά της χώρας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.   


Οι περικοπές επιφέρουν την αύξηση του αριθμού των μαθητών στις τάξεις των ισπανικών σχολείων. Οι καθηγητές καλούνται να εργαστούν περισσότερες ώρες με την ίδια μισθολογική αμοιβή, ενώ τα δίδακτρα των πανεπιστημίων αναμένεται να αυξηθούν έως και 25%.

Μαθητές, φοιτητές, γονείς και καθηγητές αναμένεται να δώσουν δυναμικό «παρών» στις διαδηλώσεις που προγραμματίζονται το απόγευμα της Τρίτης στη Μαδρίτη και πολλές πόλεις της Ισπανίας.   



Βροντερό «όχι» των εκπαιδευτικών στη λιτότητα

Δημοσιεύτηκε: Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ
 
Μαζική ήταν η συμμετοχή των εκπαιδευτικών στην απεργία κατά των περικοπών στον τομέα της παιδείας, στην Ισπανία.  
Το 80% των νηπιαγωγών, δασκάλων, καθηγητών και πανεπιστημιακών συμμετείχαν στην κινητοποίηση, η οποία πραγματοποιήθηκε σε 14 από τις 17 περιφέρειες της χώρας, ενώ στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας πήραν μέρος μαθητές και φοιτητές.
Οι εκπαιδευτικοί υποστηρίζουν ότι οι περικοπές ύψους 3 δισ. ευρώ, θα οδηγήσουν 100.000 αναπληρωτές στην ανεργία και θα υποβαθμίσουν περαιτέρω το επίπεδο της εκπαίδευσης στην Ισπανία όπου οι τρεις στους τέσσερις μαθητές αποφοιτούν από το λύκειο έναντι μέσου όρου 85% στην ΕΕ.
Στο πλαίσιο των περικοπών, αυξάνεται κατά 20% ο αριθμός των μαθητών στις τάξεις, ενώ αναμένεται να αυξηθούν τα δίδακτρα στα πανεπιστήμια.

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Κερδοφόρα επιχείρηση η δια-Βαλκανική Επαιτεία στη Θεσσαλονίκη !

Θεσσαλονίκη: Επιχείρηση... επαιτεία


 Σε μία ιδιαίτερα κερδοφόρα επιχείρηση έχει μετατραπεί η επαιτεία στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, με ένα μεγάλο αριθμό αλλοδαπών να πηγαινοέρχονται από τις γειτονικές χώρες για να βγάζουν τα προς το ζην, ενώ την ίδια ώρα κυκλώματα εκμεταλλεύονται ηλικιωμένους και ανάπηρους, αρπάζοντας τα κέρδη τους και αναγκάζοντάς τους να ζουν σε εγκαταλειμμένα κτίρια της πόλης.
Η κατάσταση με τους επαίτες φαίνεται πως έχει οξυνθεί το τελευταίο διάστημα, καθώς εδώ και μερικούς μήνες το συγκεκριμένο αδίκημα αποτελεί πταίσμα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι αστυνομικοί να βεβαιώνουν τις παραβάσεις και απλώς να... εφοδιάζουν τους επαίτες με μία «έκθεση», όπου αναγράφεται η ημερομηνία στην οποία πρέπει να παρουσιαστούν στο πταισματοδικείο για να δικαστούν. «Οπως είναι αναμενόμενο, κανείς δε φτάνει σε δίκη, γιατί όλοι εξαφανίζονται. Φεύγουν για την πατρίδα τους και επιστρέφουν έπειτα από λίγο καιρό. Είναι φαύλος κύκλος», εξηγεί αξιωματικός της ΕΛΑΣ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η καταγραφή τους να είναι ιδιαίτερα δύσκολη, καθώς τα άτομα αυτά πηγαινοέρχονται μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας ή Ρουμανίας, ενώ ο αριθμός τους ποικίλλει από περίοδο σε περίοδο.
Το τελευταίο διάστημα, μόνο σε τμήμα του κέντρου της Θεσσαλονίκης -Τσιμισκή και στους κάθετους δρόμους- μπορεί κανείς να μετρήσει μέχρι και δεκαπέντε με είκοσι επαίτες τις ώρες αιχμής. Κάποιοι από αυτούς, μάλιστα, έχουν και «μόνιμα» πόστα, ενώ έχουν αυξηθεί κατακόρυφα οι νεαρές αλλοδαπές με μωρά μερικών μηνών στην αγκαλιά, οι οποίες επιδεικνύουν στους περαστικούς άδεια βρεφικά μπουκάλια, με σκοπό να τους συγκινήσουν. Δε λείπουν βέβαια και οι ηλικιωμένοι, όπως και ανάπηροι, αλλά και νεαρά άτομα, τα οποία είτε έρχονται μόνα τους από τις γειτονικές χώρες είτε τους εκμεταλλεύονται κυκλώματα. Μάλιστα, όπως έχει διαπιστωθεί, κατά καιρούς κάποιοι από αυτούς νοικιάζουν δωμάτια σε φτηνά ξενοδοχεία, όπου διαμένουν κατά ομάδες για μικρά χρονικά διαστήματα και αργότερα επιστρέφουν στην πατρίδα τους.
Αλλοι, όπως εξηγούν αστυνομικοί, βρίσκουν περιστασιακά καταφύγιο σε εγκαταλειμμένα κτίρια. Επίσης, παλαιότερα είχε εξαρθρωθεί από τις αρχές κύκλωμα που ανάγκαζε ηλικιωμένους να διαμένουν σε παλιά βαγόνια ή τροχόσπιτα, ενώ είχε συλληφθεί ακόμη και ανήλικος που εκμεταλλευόταν ανάπηρους επαίτες.
Εχει διαπιστωθεί ότι ένα άτομο μπορεί να κερδίζει από την επαιτεία τουλάχιστον 20 με 40 ευρώ σε καθημερινή βάση, τα οποία όμως συγκεντρώνουν τα κυκλώματα. Συγκεκριμένα, αδίστακτοι δουλέμποροι επιλέγουν τα πόστα των θυμάτων τους σε κεντρικά και πολυσύχναστα σημεία της πόλης ή σε δρόμους με μεγάλη κίνηση, ώστε τα κέρδη να είναι όσο το δυνατόν μεγαλύτερα.
Κ. Α.

Θεσσαλονίκη: Επιχείρηση... επαιτεία

Δημοσιεύτηκε: Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ
 Σε μία ιδιαίτερα κερδοφόρα επιχείρηση έχει μετατραπεί η επαιτεία στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, με ένα μεγάλο αριθμό αλλοδαπών να πηγαινοέρχονται από τις γειτονικές χώρες για να βγάζουν τα προς το ζην, ενώ την ίδια ώρα κυκλώματα εκμεταλλεύονται ηλικιωμένους και ανάπηρους, αρπάζοντας τα κέρδη τους και αναγκάζοντάς τους να ζουν σε εγκαταλειμμένα κτίρια της πόλης.
Η κατάσταση με τους επαίτες φαίνεται πως έχει οξυνθεί το τελευταίο διάστημα, καθώς εδώ και μερικούς μήνες το συγκεκριμένο αδίκημα αποτελεί πταίσμα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι αστυνομικοί να βεβαιώνουν τις παραβάσεις και απλώς να... εφοδιάζουν τους επαίτες με μία «έκθεση», όπου αναγράφεται η ημερομηνία στην οποία πρέπει να παρουσιαστούν στο πταισματοδικείο για να δικαστούν. «Οπως είναι αναμενόμενο, κανείς δε φτάνει σε δίκη, γιατί όλοι εξαφανίζονται. Φεύγουν για την πατρίδα τους και επιστρέφουν έπειτα από λίγο καιρό. Είναι φαύλος κύκλος», εξηγεί αξιωματικός της ΕΛΑΣ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η καταγραφή τους να είναι ιδιαίτερα δύσκολη, καθώς τα άτομα αυτά πηγαινοέρχονται μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας ή Ρουμανίας, ενώ ο αριθμός τους ποικίλλει από περίοδο σε περίοδο.
Το τελευταίο διάστημα, μόνο σε τμήμα του κέντρου της Θεσσαλονίκης -Τσιμισκή και στους κάθετους δρόμους- μπορεί κανείς να μετρήσει μέχρι και δεκαπέντε με είκοσι επαίτες τις ώρες αιχμής. Κάποιοι από αυτούς, μάλιστα, έχουν και «μόνιμα» πόστα, ενώ έχουν αυξηθεί κατακόρυφα οι νεαρές αλλοδαπές με μωρά μερικών μηνών στην αγκαλιά, οι οποίες επιδεικνύουν στους περαστικούς άδεια βρεφικά μπουκάλια, με σκοπό να τους συγκινήσουν. Δε λείπουν βέβαια και οι ηλικιωμένοι, όπως και ανάπηροι, αλλά και νεαρά άτομα, τα οποία είτε έρχονται μόνα τους από τις γειτονικές χώρες είτε τους εκμεταλλεύονται κυκλώματα. Μάλιστα, όπως έχει διαπιστωθεί, κατά καιρούς κάποιοι από αυτούς νοικιάζουν δωμάτια σε φτηνά ξενοδοχεία, όπου διαμένουν κατά ομάδες για μικρά χρονικά διαστήματα και αργότερα επιστρέφουν στην πατρίδα τους.
Αλλοι, όπως εξηγούν αστυνομικοί, βρίσκουν περιστασιακά καταφύγιο σε εγκαταλειμμένα κτίρια. Επίσης, παλαιότερα είχε εξαρθρωθεί από τις αρχές κύκλωμα που ανάγκαζε ηλικιωμένους να διαμένουν σε παλιά βαγόνια ή τροχόσπιτα, ενώ είχε συλληφθεί ακόμη και ανήλικος που εκμεταλλευόταν ανάπηρους επαίτες.
Εχει διαπιστωθεί ότι ένα άτομο μπορεί να κερδίζει από την επαιτεία τουλάχιστον 20 με 40 ευρώ σε καθημερινή βάση, τα οποία όμως συγκεντρώνουν τα κυκλώματα. Συγκεκριμένα, αδίστακτοι δουλέμποροι επιλέγουν τα πόστα των θυμάτων τους σε κεντρικά και πολυσύχναστα σημεία της πόλης ή σε δρόμους με μεγάλη κίνηση, ώστε τα κέρδη να είναι όσο το δυνατόν μεγαλύτερα.
Κ. Α.

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

ΠεντΕφΘεσ : ... 9 ευρώ τη ημέρα για παράνομη ''προφυλάκιση'' !

ΤΟΠΙΚΑ

1.620 ευρώ για... την κόλαση των 180 ημερών

Πηγή: Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ


ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥΛΗΣ

Το βράδυ των Χριστουγέννων το 2006 βρέθηκε στο κλεμμένο αυτοκίνητο ενός «πελάτη» ο οποίος έσπασε τη βιτρίνα ενός ζαχαροπλαστείου στη δυτική Θεσσαλονίκη για να αφαιρέσει μικρό χρηματικό ποσό. Η 31χρονη σήμερα Γεωργία συνελήφθη και προφυλακίστηκε για έξι μήνες για τη συγκεκριμένη υπόθεση. Ωστόσο, το Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης την αθώωσε για τις πράξεις τις οποίες από την πρώτη στιγμή αρνούνταν ότι διέπραξε και τώρα έπειτα από αίτησή της το ελληνικό Δημόσιο καλείται να της καταβάλει ως αποζημίωση το χρηματικό ποσό των 1.620 ευρώ για το διάστημα των 180 ημερών (9 ευρώ ανά ημέρα) που έμεινε στις φυλακές.

«Περιστασιακά ήμουν ιερόδουλη. Εκείνο το βράδυ μπήκα σ' ένα αυτοκίνητο στην οδό Γιαννιτσών για να πάμε κάπου για συνεύρεση. Εγώ είχα κάνει χρήση ναρκωτικών και δεν ήμουν καλά. Δεν είχα πλήρη συνείδηση. Συνήλθα από ένα συναγερμό. Οταν άνοιξα τα μάτια μου, βρέθηκα έξω από ένα ζαχαροπλαστείο. Συνειδητοποίησα τι έγινε όταν είδα τον κόσμο. Δεν κρατούσα τίποτα στα χέρια μου. Είδα τον άλλο να τρέχει. Οι περίοικοι με κρατούσαν έξω από το αυτοκίνητο», περιέγραψε στις δικαστικές αρχές η 31χρονη το βράδυ που συνελήφθη.

Εξι μήνες

Ο «πελάτης» κατάφερε να διαφύγει αλλά η 31χρονη μετά τη σύλληψή της και την απολογία της στον ανακριτή οδηγήθηκε στις φυλακές κατηγορούμενη για κλοπές από κοινού και κατ' εξακολούθηση, καθώς της έχει «χρεωθεί» η κλοπή του αυτοκινήτου, ενός ηχοσυστήματος καθώς και η κλοπή στο ζαχαροπλαστείο όπου συνελήφθη. Εκεί παρέμεινε για έξι μήνες. Στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο καταδικάστηκε σε φυλάκιση δύο ετών αλλά τον περασμένο μήνα το Πενταμελές Εφετείο την αθώωσε κάνοντας δεκτούς τους ισχυρισμούς της, καθώς πουθενά δε βρέθηκαν δακτυλικά της αποτυπώματα.

«Προφυλακίστηκα αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας ενός στοιχείου: βρισκόμουν στο λάθος σημείο, τη λάθος στιγμή, με το λάθος άτομο!», αναφέρει μεταξύ άλλων η 31χρονη στην αίτηση αποζημίωσης από το Δημόσιο που κατέθεσε για τους έξι μήνες προφυλακισμένη. Σήμερα, η Γεωργία δηλώνει ότι είναι «καθαρή» και κάνει προσπάθειες ώστε να ξαναφτιάξει τη ζωή της.

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

ΑΕΔ 2/ 2012 : Διετής η παραγραφή απαιτήσεων των δημοσίων υπαλλήλων !!!

Αριθμός 2/2012  Το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (κατά το άρθρο 100 του Συντάγματος)   ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Παναγιώτη Πικραμμένο, Πρόεδρο του Συμβουλίου της  Επικρατείας, ως Πρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννη  Καραβοκύρη, Πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, Δημήτριο Αλεξανδρή, Κίμωνα-Παναγιώτη  Ευστρατίου, Παναγιώτα Καρλή, Συμβούλους της Επικρατείας, Βασίλειο Λυκούδη, Δήμητρα  Παπαντωνοπούλου-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες, Βασιλική Καλαντζή, Σύμβουλο της Επικρατείας,  Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη, Αρεοπαγίτες, Νικόλαο-Μιχαήλ Αλιβιζάτο, Καθηγητή  Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Χρήστο Κούσουλα, Καθηγητή Νομικής Σχολής του  Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ως μέλη, και τη Γραμματέα Μαριάνθη Παπασαράντη, Προϊσταμένη  της Διεύθυνσης της Γραμματείας του Συμβουλίου της Επικρατείας.    Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημα του Συμβουλίου της Επικρατείας, στις 9  Νοεμβρίου 2011, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ των:    ΑΙΤΟΥΝΤΟΣ: ……………………………, κατοίκου Πυλαίας Θεσσαλονίκης του Ν. Θεσσαλονίκης, ο οποίος  παρέστη διά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Απόστολου Παπακωνσταντίνου, (A.M. 25904),  δυνάμει του αριθ. 1044/16-9-2011 ειδικού πληρεξουσίου του Γενικού Προξένου της Ελλάδος στη  Μόσχα …………………., Συμβούλου Πρεσβείας Α'.    ΚΑΘ' ΟΥ Η ΑΙΤΗΣΗ: Υπουργού Οικονομικών, ο οποίος παρέστη με τη Νίκη Μαριόλη, Νομικό  Σύμβουλο του Κράτους.    Η παραπάνω υπόθεση εισήχθη στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, ύστερα από την υπ' αριθμ.  954/2011 παραπεμπτική απόφαση της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας (αριθμ.  καταθέσεως 7/13-5-2011).     Έπειτα η Εισηγήτρια, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αρεοπαγίτης, ανέγνωσε την έκθεση της.  Κατόπιν το δικαστήριο άκουσε τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αιτούντος καθώς και τη Νομικό  Σύμβουλο του Κράτους, οι οποίοι ανέπτυξαν και προφορικά τις προτάσεις τους.       Μελέτησε τη δικογραφία      Σκέφθηκε σύμφωνα με το νόμο   1. Επειδή, με την υπ' αριθμ. 954/2011 απόφαση της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας,  παραπέμφθηκε στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, κατά τα άρθρα 100 παρ. 1 περ. ε' του  Συντάγματος και 48 παρ. 2 του Ν. 345/1976, αμφισβήτηση ως προς την ουσιαστική  συνταγματικότητα της διατάξεως του άρθρου 91 παρ. 3 του Ν. Δ/τος 321/1969, η οποία ανέκυψε  με την έκδοση αντιθέτων αποφάσεων της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας και του  Αρείου Πάγου.   2. Επειδή, η υπόθεση φέρεται νομίμως προς συζήτηση, εφόσον έχει τηρηθεί η νόμιμη προδικασία  με τις δημοσιεύσεις και κοινοποιήσεις που προβλέπονται από τις διατάξεις των άρθρων 10 παρ. 2,  49 παρ.2 και 50 παρ. 1 και 2 του Ν. 345/1976, όπως προκύπτει από τα υπάρχοντα στη δικογραφία  αποδεικτικά επιδόσεως και έγγραφα.   3. Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 100 παρ. 1 περ. ε του Συντάγματος και 48 παρ. 2 του Ν.  345/1976, συνάγεται ότι το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία προς άρση της σχετικής  αμφισβητήσεως ως προς την έννοια ή την ουσιαστική συνταγματικότητα διατάξεως τυπικού  νόμου, όταν υπάρχει, αφενός μεν ταυτότητα της διατάξεως του τυπικού νόμου που ερμηνεύθηκε  από τα ανώτατα δικαστήρια και αφετέρου αντίθεση στις ερμηνείες που δόθηκαν ή αντίθεση ως  προς την κρίση ότι η νομοθετική αυτή διάταξη είναι ή όχι σύμφωνη προς την ίδια συνταγματική  διάταξη (ΑΕΔ 9/2009, 3/2007, 10/2005, 29/1999, 25/1993, 34/1993). Αντιθέτως, δεν υπάγεται  στην δικαιοδοσία του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, οι περιπτώσεις της οποίας καθορίζονται  περιοριστικά, η άρση της αμφισβητήσεως ως προς την συμφωνία διατάξεως τυπικού νόμου με  διατάξεις υπέρτερης ισχύος κατά το άρθρο 28 του Συντάγματος (πρβλ. ΑΕΔ 29/1999).   4. Επειδή, με την υπ' αριθμ. 954/2011 απόφαση της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας  (παραπεμπτική), που εκδόθηκε επί αιτήσεως αναιρέσεως του……………κατά του Ελληνικού  Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό των Οικονομικών και κατά της υπ' αριθ.  2273/2003 αποφάσεως του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, παραπέμφθηκε στο Ανώτατο Ειδικό  Δικαστήριο προς άρση, σύμφωνα με τις προαναφερθείσες διατάξεις, αμφισβήτηση ως προς τη  συνταγματικότητα της διάταξης του άρθρου 91 παρ. 3 του Ν.Δ/τος 321/1969 «Περί Κωδικός  Δημοσίου Λογιστικού». Η αμφισβήτηση αυτή ανέκυψε από το γεγονός ότι η μεν Ολομέλεια του  Συμβουλίου της Επικρατείας, έκρινε, κατά πλειοψηφία, με την ως άνω απόφαση ότι η διάταξη του  άρθρου 91 παρ. 3 του ν.δ/τος 321/1969 «Περί Κωδικός Δημοσίου Λογιστικού», η οποία προβλέπει  διετή παραγραφή των αξιώσεων κατά του Δημοσίου των δημοσίων υπαλλήλων, πολιτικών και  στρατιωτικών, και των συνδεομένων με σχέση δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου με αυτό από  καθυστερούμενες αποδοχές ή κάθε άλλης φύσεως απολαβές ή αποζημιώσεις εξ αδικαιολογήτου  πλουτισμού και η οποία ήταν εφαρμοστέα κατά τον κρίσιμο εν προκειμένω χρόνο, αντίκειται στην  από το άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος καθιερωμένη αρχή της ισότητας και δεν θα έπρεπε να  εφαρμοσθεί ως αντισυνταγματική και ως εκ τούτου ανίσχυρη. Αντιθέτως, ο Άρειος Πάγος, με την  υπ' αριθμ. 1270/1983 απόφαση του έκρινε ότι η προαναφερθείσα διάταξη, δεν προσκρούει στο  άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος, αλλά είναι δικαιολογημένη από λόγους δημοσίου συμφέροντος.  Επίσης ο Άρειος Πάγος με τις με αριθ. 852/1980, 1294/1983, 941/1988, 1010/1993, 1110/1994  αποφάσεις του, εφάρμοσε την ανωτέρω διάταξη περί διετούς παραγραφής και έτσι δέχθηκε,  εμμέσως πλην σαφώς, ότι αυτή είναι σύμφωνη με την αρχή της ισότητας, που καθιερώνει το  Σύνταγμα με την προαναφερθείσα διάταξη του.   5. Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 4 παρ. 1 του Συντάγματος, με την οποία ορίζεται ότι «οι  Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου», συνάγεται δέσμευση του νομοθέτη, ο οποίος δεν δύναται  κατά την ρύθμιση ουσιωδώς ομοίων πραγμάτων, σχέσεων ή καταστάσεων που αφορούν  περισσότερες κατηγορίες προσώπων, να χειρίζεται τις περιπτώσεις αυτές κατά τρόπο ανόμοιο,  εισάγοντας εξαιρέσεις και διακρίσεις, εκτός εάν η διαφορετική ρύθμιση δεν είναι αυθαίρετη, αλλά  επιβάλλεται από λόγους γενικότερου κοινωνικού ή δημοσίου συμφέροντος, η συνδρομή του  οποίου υπόκειται στον έλεγχο των δικαστηρίων (ΑΕΔ 3/2007). Περαιτέρω με την διάταξη του  άρθρου 87 παρ. 1 του Ν. Δ/τος 321/1969 «Περί Κωδικός Δημοσίου Λογιστικού» (ΦΕΚ Α 205), το  οποίο ήταν εφαρμοστέο κατά τον κρίσιμο εν προκειμένω χρόνο, οριζόταν ότι «παν χρέος προς το  Δημόσιον παραγράφεται, εφόσον δεν ορίζεται άλλως υπό των διατάξεων του παρόντος, μετά πέντε  έτη από της  λήξεως του οικονομικού έτους εντός του οποίου εβεβαιώθη εις το Δημόσιον Ταμείον (βεβαίωσις εν στενή έννοια) ...», με την διάταξη του άρθρου 91 του ιδίου Ν.Δ/τος οριζόταν  στην παράγραφο 1 ότι «ο χρόνος παραγραφής των χρηματικών αξιώσεων κατά του Δημοσίου είναι  πέντε ετών, εφόσον υπό ετέρας γενικής ή ειδικής διατάξεως δεν ορίζεται βραχύτερος χρόνος  παραγραφής» και στην παράγραφο 3 ότι «ο χρόνος παραγραφής των κατά του Δημοσίου  αξιώσεων των δημοσίων υπαλλήλων, πολιτικών και στρατιωτικών, των επί σχέσει δημοσίου ή  ιδιωτικού δικαίου μετ' αυτού συνδεομένων εκ καθυστερουμένων αποδοχών ή άλλης πάσης  φύσεως απολαύων ή αποζημιώσεων εξ αδικαιολογήτου πλουτισμού είναι δύο ετών».  Από τις προπαρατεθείσες διατάξεις των παραγράφων 1 και 3 του άρθρου 91 του Ν. Δ/τος 321/1969, προκύπτει ότι οι αξιώσεις των με οποιαδήποτε σχέση υπαλλήλων του Ελληνικού Δημοσίου από καθυστερούμενες αποδοχές ή απολαβές οποιασδήποτε  φύσεως ή αποζημιώσεις από αδικαιολόγητο πλουτισμό, οι οποίες ορίζονται και οφείλονται απ'  ευθείας από το νόμο και των οποίων την πληρωμή αρνείται ή καθυστερεί το Δημόσιο για  οποιοδήποτε λόγο, σύμφωνα με την έννοια την οποία προσδίδουν τα όργανα του στο νόμο, από  την οποία όμως άρνηση ή καθυστέρηση δεν παρακωλύεται η δικαστική επιδίωξη της αξιώσεως,  υπόκεινται σε διετή παραγραφή. Η πενταετής παραγραφή, αντιθέτως, ισχύει όταν για τη θεμελίωση  του επί των αποδοχών ή των πάσης φύσεως απολαβών δικαιώματος, απαιτείται η έκδοση πράξεως  του Δημοσίου, την οποία παρανόμως παραλείπουν να εκδώσουν τα όργανα του, δηλαδή όταν δεν πρόκειται για ευθεία αγωγή λόγω αρνήσεως ή καθυστερήσεως καταβολής  των αποδοχών, αλλά για αγωγή αποζημιώσεως, λόγω παραλείψεως οφειλομένης νόμιμης ενέργειας  των οργάνων του Δημοσίου, σύμφωνα με το άρθρο 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού  Κώδικα (πρβλ ΑΕΔ 9/2009). Η προβλεπόμενη από την εν λόγω διάταξη της παραγράφου 3 του  άρθρου 91 του Ν.Δ/τος 321/1969, για τις ως άνω μισθολογικές αξιώσεις των υπαλλήλων του  Δημοσίου, βραχυπρόθεσμη (διετής) παραγραφή, ο χρόνος της οποίας είναι μικρότερος από τον  χρόνο παραγραφής που προβλέπεται (πενταετία) τόσο από την παράγραφο 1 του ιδίου ως άνω  άρθρου 91 για όλες τις άλλες χρηματικές αξιώσεις κατά του Δημοσίου, όσο και από την παράγραφο  1 του άρθρου 87 για τις χρηματικές αξιώσεις του Δημοσίου κατά τρίτων (χρέη προς το Δημόσιο),  αλλά και από τον χρόνο παραγραφής (πενταετία) που ισχύει, σύμφωνα με το άρθρο 250 αριθ. 6 και  17 του ΑΚ για παρόμοιες αξιώσεις υπαλλήλων και εργατών ιδιωτικών επιχειρήσεων, έχει θεσπισθεί  για λόγους γενικότερου δημοσίου συμφέροντος και συγκεκριμένα από την ανάγκη ταχείας  εκκαθαρίσεως αξιώσεων που απορρέουν από περιοδικές (ανά μήνα) παροχές και των αντιστοίχων  υποχρεώσεων του Ελληνικού Δημοσίου, η οποία είναι απαραίτητη για την προστασία της  περιουσίας και της οικονομικής καταστάσεως αυτού, στην οποία συμβάλλουν οι φορολογούμενοι  πολίτες με την καταβολή φόρων. Η ταχεία εκκαθάριση των εκκρεμοτήτων, αναφορικά με τις πιο  πάνω αξιώσεις και τις αντίστοιχες υποχρεώσεις του Δημοσίου, είναι αναγκαία προς αποφυγή  ανατροπής, μετά την πάροδο μακρού χρονικού διαστήματος, των οικονομικών δεδομένων, κατά  συνεκτίμηση των οποίων το Δημόσιο προβαίνει στον σχεδιασμό της οργανώσεως και του τρόπου  λειτουργίας της δημοσίας διοικήσεως, λαμβάνοντας αυτά υπόψη για την πρόβλεψη των σχετικών  δαπανών κατά την κατάρτιση του κρατικού προϋπολογισμού και η αποφυγή των δυσμενών  επιπτώσεων που επάγονται στην εκτέλεση του προϋπολογισμού η σε βάθος πολλών ετών  ικανοποίηση των ανωτέρω αξιώσεων, λόγω του μεγάλου ύψους των σχετικών απαιτήσεων  συνολικά, που απορρέει από τον μεγάλο αριθμό των σχετικών διαφορών που ανακύπτουν με την  άσκηση ευθειών αγωγών κατά του Ελληνικού Δημοσίου από το υπηρετούν σε αυτό προσωπικό.  Έτσι, ο στόχος του Κράτους να προγραμματίσει τα έσοδα του και τις δαπάνες του, χωρίς να  εμποδίζεται από σημαντικά ανεξόφλητα χρέη, δικαιολογεί την θέσπιση εύλογων αποκλειστικών  προθεσμιών για την άσκηση των σχετικών αγωγών. Η διαφοροποίηση αυτή δικαιολογείται όχι  μόνο από την ανάγκη προστασίας της περιουσίας του Δημοσίου κατά τα προεκτεθέντα, αλλά και  από τις διαφορετικές συνθήκες υπό τις οποίες τελούν οι υπάλληλοι του Δημοσίου σε σχέση με τους  υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα, καθώς και από το διαφορετικό νομικό καθεστώς που διέπει  αντίστοιχα τις σχέσεις των δύο αυτών κατηγοριών υπαλλήλων προς τους εργοδότες τους,  σύμφωνα με τις ειδικότερες ρυθμίσεις της κείμενης νομοθεσίας. Επομένως η διάταξη του άρθρου  91 παρ. 3 του Ν. Δ/τος 321/1969, με την οποία θεσπίζεται διετής παραγραφή για τις ρηθείσες  αξιώσεις των υπαλλήλων του Δημοσίου δεν αντίκειται στην από το άρθρο 4 παρ. 1 του  Συντάγματος αρχή της ισότητας (πρβλ. ΑΕΔ 9/2009, ως προς την διάταξη του άρθρου 48 § 3 του  ν.δ. 496/1974 που προβλέπει διετή επίσης παραγραφή για τις αντίστοιχες αξιώσεις των υπαλλήλων  ΝΠΔΔ κατ’ αυτών).  Ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου και τα μέλη Δημήτριος Αλεξανδρής, Κίμων-Παναγιώτης Ευστρατίου  και Βασίλειος Λυκούδης, διατύπωσαν την ακόλουθη ειδικότερη γνώμη: Κατά την έννοια της  διατάξεως της παρ. 3 του άρθρου 91 του ν.δ/τος 321/1969, ερμηνευομένης ενόψει της γενικής  διατυπώσεως αυτής και του γεγονότος ότι δεν γίνεται σε αυτήν καμία διάκριση ως προς το αν η  καταβολή των αποδοχών επιδιώκεται με ευθεία αγωγή ή με αγωγή αποζημιώσεως, στην υπ' αυτής  προβλεπόμενη διετή παραγραφή υπόκεινται οι πάσης φύσεως αξιώσεις των υπαλλήλων του  Δημοσίου από καθυστερούμενες αποδοχές ή απολαβές, οποιασδήποτε φύσεως, είτε οι αποδοχές ή απολαβές αυτές οφείλονται απ' ευθείας από τον νόμο και την πληρωμή τους αρνείται ή  καθυστερεί το Δημόσιο για οποιοδήποτε λόγο, είτε όταν για την θεμελίωση του σχετικού  δικαιώματος απαιτείται η έκδοση πράξεως της Διοικήσεως, στην οποία τα όργανα της παρανόμως  αρνούνται να προβούν. Η διετής δηλαδή παραγραφή ισχύει είτε η διεκδίκηση των αποδοχών   απολαβών επιδιώκεται με ευθεία αγωγή, λόγω αρνήσεως ή καθυστερήσεως καταβολής των, είτε με  αγωγή αποζημιώσεως, σύμφωνα με το άρθρο 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα,  λόγω παραλείψεως των οργάνων του Δημοσίου να εκδώσουν την απαιτούμενη για την πρόβλεψη  των αποδοχών ή απολαβών πράξη. Ο θεσπιζόμενος δε με την ανωτέρω διάταξη της παρ. 3 του  άρθρου 91 του ν.δ/τος 321/1969 ειδικός κανόνας, με τον οποίο καθιερώνεται, κατ' εξαίρεση από  τον προβλεπόμενο από την παρ. 1 του ίδιου άρθρου 91 γενικό κανόνα της πενταετούς  παραγραφής για τις αξιώσεις κατά του Δημοσίου, βραχυπρόθεσμη διετής παραγραφή για τις  σχετικές με αποδοχές ή άλλης φύσεως απολαβές ή αποζημιώσεις χρηματικές αξιώσεις των  υπαλλήλων του Δημοσίου κατ' αυτού, δικαιολογείται από την φύση της εννόμου σχέσεως, που  συνδέει το Δημόσιο με τους υπαλλήλους του. Και τούτο διότι η ορθολογική οργάνωση και η  εύρυθμη λειτουργία της Διοικήσεως δημιουργούν την ανάγκη της ταχείας εκκαθαρίσεως των  εκκρεμοτήτων περί τις εν λόγω αξιώσεις και τις αντίστοιχες υποχρεώσεις του Δημοσίου, που  απορρέουν από περιοδικές (κατά μήνα) παροχές, η επί μακρόν χρόνον διατήρηση των οποίων  εκκρεμοτήτων επιβαρύνει, κατά τρόπο βλαπτικό για την Διοίκηση, την σχέση που συνδέει το  Δημόσιο με τους υπαλλήλους του. Περαιτέρω, η ανάγκη ταχείας εκκαθαρίσεως εκκρεμοτήτων ως  προς την ύπαρξη των εν λόγω αξιώσεων των υπαλλήλων και των αντιστοίχων υποχρεώσεων του  Δημοσίου ενδείκνυται προς αποφυγή ανατροπής, μετά την πάροδο μακρού χρονικού διαστήματος,  των οικονομικών δεδομένων, κατά συνεκτίμηση των οποίων το Δημόσιο προβαίνει στον  σχεδιασμό της οργανώσεως και του τρόπου λειτουργίας της δημοσίας διοικήσεως και τα οποία  λαμβάνει υπόψη για την πρόβλεψη των σχετικών δαπανών κατά την κατάρτιση του κρατικού  προϋπολογισμού. Η διετής δε παραγραφή είναι εύλογη από την άποψη ότι παρέχει επαρκές χρονικό  διάστημα στον υπάλληλο για την διεκδίκηση τυχόν χρηματικών αξιώσεων του κατά του Δημοσίου,  σχετικών με αποδοχές ή άλλης πάσης φύσεως απολαβές ή αποζημιώσεις, ώστε δεν μπορεί να  θεωρηθεί ότι, ως εκ της καθιερώσεως της βραχυπρόθεσμης αυτής παραγραφής, καθίσταται  πρακτικώς αδύνατη ή υπερβολικά δυσχερής η άσκηση του δικαιώματος του υπαλλήλου να  διεκδικήσει αποδοχές ή άλλης φύσεως απολαβές ή αποζημιώσεις, που οφείλονται, κατ' αυτόν,  συνεπεία της σχέσεως που τον συνδέει με το Δημόσιο. Εξάλλου, ο ανωτέρω λόγος, ο οποίος  δικαιολογεί την θέσπιση της διετούς παραγραφής για τις αφορώσες αποδοχές ή άλλης πάσης  φύσεως απολαβές ή αξιώσεις των υπαλλήλων του Δημοσίου κατ' αυτού, συντρέχει εξ ίσου και  προκειμένου περί τυχόν χρηματικών αξιώσεων του Δημοσίου κατά των υπαλλήλων του, που  απορρέουν από την έννομη σχέση που τους συνδέει. Τούτο δε έχει ως συνέπεια ότι είναι  αδικαιολόγητη η εξαίρεση των αξιώσεων αυτών του Δημοσίου έναντι των υπαλλήλων του από την  βραχυχρόνια διετή παραγραφή, την οποία προβλέπει η παρ. 3 του άρθρου 91 του ν.δ/τος  321/1969 αναφορικά με τις αξιώσεις των υπαλλήλων που απορρέουν από την εν λόγω έννομη  σχέση, και η υπαγωγή των αξιώσεων τούτων του Δημοσίου στον προβλεπόμενο από την παρ. 1  του άρθρου 87 του ανωτέρω ν.δ/τος 321/1969 γενικό κανόνα της πενταετούς παραγραφής των  χρηματικών απαιτήσεων του Δημοσίου. Διότι, ενόψει της ομοιότητας των συντρεχουσών  περιστάσεων, και οι αξιώσεις αυτές θα έπρεπε να υπαχθούν στον ειδικό κανόνα της διετούς  παραγραφής, ισχύοντα για τις πάσης φύσεως χρηματικές αξιώσεις που απορρέουν από την σχέση  του δημοσίου υπαλλήλου με το Δημόσιο, ανεξαρτήτως δηλαδή αν δικαιούχος είναι ο υπάλληλος ή  το Δημόσιο. Εφόσον δε είναι αδικαιολόγητη η διάκριση αυτή υπέρ του Δημοσίου, η μη υπαγωγή  και συνακόλουθη εξαίρεση των εν λόγω αξιώσεων του Δημοσίου έναντι υπαλλήλων του από την  βραχυχρόνια διετή παραγραφή, που αντιβαίνει στην συνταγματική αρχή της ισότητας, δεν μπορεί να αποτελέσει έγκυρο έρεισμα για την επέκταση της εφαρμογής της πενταετούς παραγραφής και  στις σχετικές με τις αποδοχές και τις πάσης φύσεως απολαβές ή αποζημιώσεις αξιώσεις των  υπαλλήλων κατά του Δημοσίου.   Ενόψει των ανωτέρω, η διάταξη του άρθρου 91 παρ. 3 του ν.δ/τος 321/1969, που θεσπίζει διετή  παραγραφή για τις προαναφερθείσες αξιώσεις των υπαλλήλων του Δημοσίου κατ' αυτού, δεν  αντίκειται στην κατά το άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος αρχή της ισότητας. Επίσης, κατά την  συγκλίνουσα ειδικότερη γνώμη του μέλους του Δικαστηρίου Νικολάου Αλιβιζάτου, η  συνταγματικότητα της διάταξης της παρ. 3 του άρθρου 91 του ν.δ/τος 321/1969, θα πρέπει κατ'  αρχάς να εξετασθεί αυτοτελώς, υπό το πρίσμα του δικαιώματος που η δικονομική αυτή διάταξη  ρυθμίζει, δηλαδή του δικαιώματος δικαστικής προστασίας, όπως αυτό κατοχυρώνεται γενικά  (άρθρο 20 παρ. 1 Σ. και 6 παρ. 1 ΕΣΔΑ) και στις δίκες του Δημοσίου ειδικότερα. Στο πλαίσιο της ευρείας ευχέρειας που του παρέχει η επιφύλαξη του νόμου της παρ. 1 του άρθρου 20 του  Συντάγματος, ο νομοθέτης μπορεί να προβλέψει διαφορετικούς κανόνες για τις δίκες στις οποίες  διάδικος είναι το Δημόσιο ή ένας άλλος φορέας δημόσιας εξουσίας (ΟΤΑ, ν.π.δ.δ. κ.λπ.).    Αρκεί, όπως έχει κριθεί, να μην εισάγει αδικαιολόγητα προνόμια υπέρ του Δημοσίου, δηλαδή  εξαιρέσεις από τις γενικές ρυθμίσεις, οι οποίες δεν υπηρετούν λόγους δημόσιου συμφέροντος (βλ.  ΕΔΔΑ Καραχάλιος κατά Ελλάδος, απόφαση της 11.12.2003, Μεϊδάνης κατά Ελλάδος, απόφαση της  22.5.2008, Ζουμπουλίδης κατά Ελλάδος, απόφαση 25.6.2009). Περαιτέρω, στο πεδίο των δικών  του Δημοσίου, ο νομοθέτης έχει την ευχέρεια, δυνάμει της ίδιας επιφύλαξης του νόμου, να προβλέψει διαφορετική προθεσμία για την παραγραφή διαφορετικών αξιώσεων κατά  του Δημοσίου. Αρκεί η προβλεπόμενη κάθε φορά προθεσμία να μην είναι τόσο βραχεία ώστε, εν  όψει της φύσεως της διαφοράς και σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, να παρακωλύει  ουσιωδώς την αποτελεσματική άσκηση του προστατευόμενου δικαιώματος.   Εν προκειμένω, η προβλεπόμενη διετής παραγραφή από τη γένεση της αξίωσης είναι επαρκής για  έναν στοιχειωδώς επιμελή διάδικο, ο οποίος, κατά τεκμήριο, γνωρίζει εξ αρχής τους όρους υπό  τους οποίους παρέχει τις υπηρεσίες του στο Δημόσιο και, συνεπώς, για την προστασία των  συμφερόντων του, δεν χρειάζεται να προσφύγει στις συμβουλές εξειδικευμένου δικηγόρου (πρβλ.  ΕΔΔΑ Sunday Times κατά Ηνωμένου Βασιλείου, απόφαση της 26.4.1979, § 49). Από την άλλη, η  κανονικότητα και η περιοδικότητα της καταβολής των κάθε είδους απολαβών των δημόσιων  κ.λ.π. υπαλλήλων, διαφοροποιούν τις αξιώσεις κατά του Δημοσίου για καθυστερούμενες αποδοχές  σε σύγκριση με άλλες αξιώσεις κατά του Δημοσίου, που ούτε ο χρόνος γένεσης τους είναι βέβαιος  ούτε έχουν τα ανωτέρω χαρακτηριστικά. Ως εκ τούτου, η διαφοροποίηση της παραγραφής των  πρώτων (διετής) έναντι των δεύτερων (πενταετής) είναι κατ' αρχήν δικαιολογημένη. Δεν τίθεται,  επομένως, ζήτημα παραβίασης ούτε και της αρχής της (δικονομικής) ισότητας (άρθρα 20 παρ.1 και  4 παρ. 1 Σ.) διότι οι ρυθμιζόμενες καταστάσεις διαφέρουν εν προκειμένω ουσιωδώς. Πολύ  περισσότερο, που δεν ανήκει στη δικαστική αλλά στη νομοθετική εξουσία να αποκαθιστά  ανισότητες, με άμεση ή έμμεση επέκταση του πεδίου εφαρμογής μισθολογικών ρυθμίσεων σε  κατηγορίες δημόσιων κ.λ.π. υπαλλήλων και λειτουργών, στις οποίες ο νομοθέτης δεν είχε  προσβλέψει. Διότι ο κίνδυνος άνισης μεταχείρισης ουσιωδώς ομοίων καταστάσεων εξ αιτίας  αυθαίρετων ρυθμίσεων, δεν δικαιολογεί εν προκειμένω την υποκατάσταση του νομοθέτη από τον  δικαστή. Ο τελευταίος εκτός του ότι δεν διαθέτει τις αναγκαίες τεχνικές γνώσεις, δεν είναι κατά το  Σύνταγμα αρμόδιος, ούτε και υπεύθυνος για την τήρηση του κρατικού προϋπολογισμού (άρθρα  78 παρ. 1 και 80 παρ. 1 Σ.). Τέλος, και ανεξάρτητα από το ζήτημα της δικαιοδοσίας του Α.Ε.Δ.  παρατηρείται ότι η επίδικη διαφορά δεν καταλαμβάνεται από το δεδικασμένο της προαναφερθείσας  απόφασης του ΕΔΔΑ στην υπόθεση Ζουμπουλίδη κατά Ελλάδος.  Ως εκ τούτου, δεν τίθεται ζήτημα αντίθεσης της κρίσιμης εν προκειμένω διάταξης της παρ. 3 του  άρθρου 91 του ν. δ/τος 321/1969 με το δικαίωμα σεβασμού της περιουσίας (άρθρο 1 του Πρώτου  Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ), διότι από τα στοιχεία του φακέλου προκύπτει ότι, στην  παρούσα υπόθεση, τα περιστατικά που οδήγησαν στην έκδοση της παραπεμπτικής απόφασης της  Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας, είναι διαφορετικά σε σύγκριση με εκείνα τα οποία  προκάλεσαν την καταδίκη της Ελλάδος από το ΕΔΔΑ στην ως άνω υπόθεση. Πράγματι, όπως  προκύπτει από το ιστορικό της υπόθεσης Ζουμπουλίδη, (βλ. τις παρ. 5-14 της 5 ως άνω απόφασης  του ΕΔΔΑ), αποφασιστικός παράγων για την καταδικαστική κρίση του τελευταίου ήταν η  διαφοροποίηση (και μάλιστα όχι με διάταξη νόμου, αλλά με υπουργικές αποφάσεις) των  διοικητικών υπαλλήλων του Υπουργείου Εξωτερικών σε δημόσιου και ιδιωτικού δικαίου και η  εντεύθεν δυσμενής μισθολογική μεταχείριση των δεύτερων έναντι των πρώτων. Υπό το πρίσμα  αυτό, το ΕΔΔΑ έκρινε ότι η βραχύτερη παραγραφή των αξιώσεων των δεύτερων ήταν  αδικαιολόγητη και παραβίαζε το δικαίωμα τους για σεβασμό της περιουσίας τους.  Εν τούτοις, τα περιστατικά εκείνα διαφέρουν από αυτά της υποθέσεως που οδήγησαν στην έκδοση  της παραπεμπτικής απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας, πρωτίστως διότι σε αυτές δεν  ετέθη ζήτημα φύσεως της εργασιακής σχέσεως ως δημόσιου ή ιδιωτικού δικαίου και, κατ'  επέκταση, αυθαίρετης μισθολογικής διαφοροποίησης των ενδιαφερομένων υπαλλήλων. Επομένως,  σε αντίθεση με την υπόθεση Ζουμπουλίδη, lex specialis για τον έλεγχο της συνταγματικότητας  της κρίσιμης εν προκειμένω διάταξης δεν είναι το δικαίωμα σεβασμού της περιουσίας (άρθρο 1  του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ) αλλά το δικαίωμα δικαστικής προστασίας  (άρθρο 20 παρ. 1 Σ. και 6 παρ. 1 ΕΣΔΑ).  Μειοψήφισαν τα μέλη του Δικαστηρίου, Παναγιώτα Καρλή, Βασιλική Καλαντζή και Χρήστος  Κούσουλας, τα οποία διατύπωσαν την ακόλουθη άποψη: Η θέσπιση με το προαναφερθέν  άρθρο 91 παρ. 3 του ν.δ/τος 321/1969 εις βάρος των υπαλλήλων του Δημοσίου ειδικής  βραχυπρόθεσμης παραγραφής, με την οποία περιορίζεται το δικαίωμα τους να διεκδικήσουν  αναδρομικά ποσά λόγω καθυστερουμένων αποδοχών ή άλλων απολαβών ή αποζημιώσεως εξ  αδικαιολογήτου πλουτισμού, αντίκειται στο άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος, που καθιερώνει  την αρχή της ισότητας, διότι είναι μικρότερος από τον χρόνο παραγραφής που προβλέπεται  (πενταετής) αφενός μεν από την παράγραφο 1 του ίδιου ως άνω όρθρου 91 για όλες τις άλλες  χρηματικές αξιώσεις κατά του Δημοσίου, αφετέρου δε από το άρθρο 87 παρ. 1 του εν λόγω  ν.δ/τος για τις χρηματικές αξιώσεις του Δημοσίου κατά τρίτων. Η θέσπιση δε της ανωτέρω  βραχυπρόθεσμης παραγραφής δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από την ανάγκη της ταχείας  εκκαθαρίσεως των αξιώσεων των υπαλλήλων του Δημοσίου κατ' αυτού, που αφορούν αποδοχές  ή άλλες απολαβές ή αποζημίωση από αδικαιολόγητο πλουτισμό, και της τηρήσεως της  δημοσιονομικής τάξεως, με την αποφυγή ανατροπής των δεδομένων κατ' εκτίμηση των οποίων  έχει καταρτισθεί ο κρατικός προϋπολογισμός. Και τούτο διότι η ανωτέρω βραχυπρόθεσμη  παραγραφή έχει θεσπισθεί μόνον για τις προαναφερθείσες αξιώσεις των υπαλλήλων του Δημοσίου  κατ' αυτού, ενώ για όλες τις άλλες αξιώσεις κατά του Δημοσίου -ακόμη και για τις σχετικές με τις  αποδοχές ή άλλης πάσης φύσεως απολαβές αξιώσεις των υπαλλήλων, των οποίων η ικανοποίηση  επιδιώκεται με αγωγή αποζημιώσεως - ο χρόνος παραγραφής είναι πενταετής, αν και των  απαιτήσεων αυτών ενδείκνυται η ταχεία εκκαθάριση.   Εξάλλου, η θέσπιση της ανωτέρω διετούς παραγραφής δεν δικαιολογείται ούτε από την φύση της  εννόμου σχέσεως, που συνδέει το Δημόσιο με τους υπαλλήλους του, εφόσον οι χρηματικές αξιώσεις  του Δημοσίου κατ' αυτών δεν υπόκεινται στην ίδια βραχεία παραγραφή. Ενόψει των ανωτέρω, η  διάταξη της παραγράφου 3 του άρθρου 91 του ν.δ/τος 321/1969 δεν θα έπρεπε να εφαρμοσθεί ως  αντισυνταγματική, και, ως εκ τούτου, ανίσχυρη, με συνέπεια οι απαιτήσεις των υπαλλήλων του  Δημοσίου από καθυστερούμενες αποδοχές ή απολαβές οποιασδήποτε φύσεως ή αποζημιώσεις από  αδικαιολόγητο πλουτισμό να υπόκεινται στην προβλεπόμενη από την παράγραφο 1 του ίδιου  άρθρου 91 και ισχύουσα για όλες τις άλλες χρηματικές αξιώσεις κατά του Δημοσίου πενταετή  παραγραφή.    6. Επειδή, κατόπιν των προεκτεθέντων, πρέπει να αρθεί η αμφισβήτηση που ανέκυψε σε σχέση με  την ουσιαστική συνταγματικότητα της διατάξεως του άρθρου 91 παρ. 3 του Ν. Δ/τος 321/1969  από την έκδοση της με αριθμό 954/2011 (παραπεμπτικής) αποφάσεως της Ολομελείας του  Συμβουλίου της Επικρατείας, υπέρ της γνώμης που υιοθετήθηκε επί του επίμαχου ζητήματος με  την υπ' αριθμ. 1270/1983 απόφαση του Αρείου Πάγου και εμμέσως πλην σαφώς και με τις υπ' αριθ.  882/1980, 1294/1983, 941/1988, 535/1992, 1010/1993, 1110/1994 αποφάσεις του ιδίου  Δικαστηρίου, δηλαδή με την υιοθέτηση της άποψης ότι η προαναφερθείσα διάταξη δεν αντίκειται  στη διάταξη του άρθρου 4 παρ. 1 του Συντάγματος.    7. Επειδή, δεν συντρέχει περίπτωση επιβολής των εξόδων της αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο  διεξαχθείσης διαδικασίας ως και της .δικαστικής δαπάνης.  ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ   Αίρει την αμφισβήτηση που ανέκυψε από τις αποφάσεις 954/2011 της Ολομελείας του Συμβουλίου  της Επικρατείας και 1270/1983 του Αρείου Πάγου και εμμέσως και από τις υπ' αριθμ. 882/1980,  1294/1983, 941/1988, 535/1992 1010/1993 1110/1994 όμοιες του Αρείου Πάγου ως προς την  ουσιαστική συνταγματικότητα της διατάξεως του άρθρου 91 παρ. 3 του ν.δ/τος 321/1969.    Αποφαίνεται ότι η διάταξη του άρθρου 91 παρ. 3 του ν.δ/τος 321/1969, δεν αντίκειται στο άρθρο  4 παρ. 1 του Συντάγματος.    Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Δεκεμβρίου 2011 και δημοσιεύθηκε σε δημόσια  συνεδρίαση στις 4 Απριλίου 2012.    Ο Πρόεδρος                                       Η Γραμματέας                                                Παναγιώτης Πικραμμένος                         Μαριάνθη Παπασαράντη  Ν.Σ.

Καταβολή τιμήματος αγοραπωλησίας ακινήτων ή της αμοιβής του συμβολαιογράφου με επιταγή ή μέσω τραπεζικού λογαριασμού

Καταβολή τιμήματος αγοραπωλησίας ακινήτων ή της αμοιβής του συμβολαιογράφου με επιταγή ή μέσω τραπεζικού λογαριασμού

Eγκύκλιος 14/3.5.2012

ΘΕΜΑ: Ν 3842/2010 – ΠΟΛ 1027/2011 – Καταβολή τιμήματος αγοραπωλησίας ακινήτων ή της αμοιβής του συμβολαιογράφου με επιταγή ή μέσω τραπεζικού λογαριασμού

Σε συνέχεια της 17/2.3.2011 εγκυκλίου μας και εξ αφορμής πολλών ερωτημάτων, σχετικών με το εάν η καταβολή τιμήματος αγοραπωλησίας ακινήτων ή της αμοιβής του συμβολαιογράφου πρέπει να γίνεται με επιταγή ή μέσω τραπεζικού λογαριασμού, σας διευκρινίζουμε τ’ ακόλουθα:

- Με τη διάταξη της παραγράφου 25 του άρθρου 19 του Ν 3842/2010 (ΦΕΚ Α΄58/23.4.2010) αντικαταστάθηκε το δεύτερο εδάφιο της παρ.2 του άρθρου 18 του Κ.Β.Σ. ως ακολούθως:

«Ειδικά για την απόδειξη της συναλλαγής από το λήπτη φορολογικού στοιχείου που αφορά αγορά αγαθών ή λήψη υπηρεσιών αξίας τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ και άνω απαιτείται η τμηματική ή ολική εξόφληση να γίνεται μέσω τραπεζικού λογαριασμού ή με επιταγή έκδοσης του λήπτη του στοιχείου. Σε περίπτωση εκχώρησης επιταγών τρίτων εκδίδεται άμεσα λογιστική απόδειξη εκχώρησης αξιογράφων στην οποία αναγράφονται τα στοιχεία των εκχωρούμενων επιταγών.»

-Υπό της διατάξεως του άρθρου 20 του αυτού Ν 3842/2010 ορίζεται ότι:

«Άρθρο 20
Διασφάλιση και έλεγχος συναλλαγών

1. Για συναλλαγές επιτηδευματιών με άλλους επιτηδευματίες και πρόσωπα που αναφέρονται στην παράγραφο 3 του άρθρου 2 του Κ.Β.Σ. τα δεδομένα των φορολογικών στοιχείων, που εκδίδονται, διαβιβάζονται ηλεκτρονικά σε βάση δεδομένων της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων του Υπουργείου Οικονομικών. Με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών ορίζεται ο χρόνος και η διαδικασία σταδιακής εφαρμογής των διατάξεων του προηγούμενου εδαφίου με βάση την αξία της συναλλαγής ή τον κύκλο εργασιών και οι τεχνικές προδιαγραφές διαβίβασης των δεδομένων.

2. Φορολογικά στοιχεία αξίας ή λοιπά έγγραφα που εκδίδονται ή συντάσσονται αντί φορολογικών στοιχείων, συνολικής αξίας άνω των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ, τα οποία εκδίδονται για συναλλαγές μεταξύ επιτηδευματιών εξοφλούνται μέσω επαγγελματικών τραπεζικών λογαριασμών του εκδότη-πωλητή αγαθών ή υπηρεσιών και του λήπτη των αντίστοιχων στοιχείων ή επιταγών που εξοφλούνται μέσω των ίδιων λογαριασμών, οι κινήσεις των οποίων διαβιβάζονται σε ηλεκτρονική βάση δεδομένων της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων του Υπουργείου Οικονομικών, χωρίς να ισχύει ως προς τούτο το τραπεζικό απόρρητο. Οι Τράπεζες δεν επιτρέπεται να χρεώνουν αμοιβές για τη λειτουργία των επαγγελματικών λογαριασμών.

3. Τα φορολογικά στοιχεία συνολικής αξίας χιλίων πεντακοσίων (1.500) ευρώ και άνω, που εκδίδονται για πώληση αγαθών ή παροχή υπηρεσιών σε ιδιώτες εξοφλούνται από τους λήπτες τους, αγοραστές των αγαθών ή των υπηρεσιών, μέσω τράπεζας, με χρεωστικές ή πιστωτικές κάρτες ή μέσω τραπεζικού λογαριασμού και με επιταγές. Δεν επιτρέπεται εξόφληση των στοιχείων αυτών με μετρητά. Οι Τράπεζες δεν επιτρέπεται να χρεώνουν αμοιβές για την κατάθεση των ποσών αυτών σε τραπεζικούς λογαριασμούς.

4. Το βάρος της απόδειξης της συναλλαγής φέρει και ο λήπτης του φορολογικού στοιχείου κατά τα οριζόμενα στην παράγραφο 9 του άρθρου 18 του Κ.Β.Σ., και οφείλει, εκτός των οριζομένων στην παράγραφο αυτή, να επιβεβαιώνει από ηλεκτρονική βάση δεδομένων της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων του Υπουργείου Οικονομικών την ακρίβεια των στοιχείων, καθώς και τη φορολογική συνέπεια του αντισυμβαλλόμενου εκδότη, για φορολογικά στοιχεία συνολικής αξίας άνω των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

5. Με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών καθορίζονται ο χρόνος διαβίβασης των δεδομένων των στοιχείων που αναφέρονται στην παράγραφο 1 του παρόντος, ο τρόπος, η διαδικασία, η έκταση εφαρμογής, το όριο της αξίας των στοιχείων, ο τρόπος επιβεβαίωσης και κάθε άλλο θέμα σχετικά με την εφαρμογή των παραγράφων 1, 2, 3 και 4 του άρθρου αυτού και των διατάξεων του άρθρου 18 παράγραφος 2 του Κ.Β.Σ.».

Σε εκτέλεση της διατάξεως της παρ.5 του ανωτέρω άρθρου 20 του Ν 3842/2010 εξεδόθη η υπ’αριθμ. ΠΟΛ 1027/2011 απόφαση του Υπουργού Οικονομικών, ισχύουσα από 1.4.2011, με τη διάταξη του άρθρου 2 της οποίας «δεν εμπίπτουν στις υποχρεώσεις της απόφασης αυτής, οι εξής περιπτώσεις συναλλαγών:
α. Συναλλαγές για τις οποίες τυγχάνουν εφαρμογής οι διατάξεις του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 4 του άρθρου 13 του Κ.Β.Σ.».

Η διάταξη του πρώτου εδαφίου της παρ. 4 του άρθρου 13 του Κ.Β.Σ. ορίζει ότι:

4. «Οι διατάξεις του άρθρου αυτού δεν έχουν εφαρμογή στις συναλλαγές των περιπτώσεων α και β της παραγράφου 16 του άρθρου 12 του Κώδικα αυτού, εφόσον από τις επιχειρήσεις πώλησης των ειδών ή παροχής των υπηρεσιών αυτών ή από τα πρόσωπα είσπραξης ανταποδοτικών τελών, εκδίδονται άλλα έγγραφα, που περιλαμβάνουν τα στοιχεία της απόδειξης λιανικής πώλησης ή παροχής υπηρεσιών και αντίτυπο αυτών των εγγράφων παραδίδεται στον πελάτη, καθώς και στην είσπραξη αμοιβής από συμβολαιογράφο, εφόσον η αμοιβή του αναγράφεται από συμβολαιογράφο, εφόσον η αμοιβή του αναγράφεται στο συμβόλαιο για το οποίο εισπράττεται».

- Υπό της διατάξεως της παρ.16 περ. α’ του άρθρου 13 του Κ.Β.Σ. προβλέπεται ότι:

«16. Οι διατάξεις του άρθρου αυτού δεν έχουν εφαρμογή:

α) Στις πωλήσεις ακινήτων, βιομηχανοστασίων, πλοίων, αυτοκινήτων, αεροσκαφών και λοιπών μηχανημάτων, εφόσον συντάσσονται συμβόλαια μεταβίβασης , καθώς και στις πωλήσεις μετοχών, παραγώγων, ομολογιών, ομολόγων, εντόκων γραμματίων και λοιπών συναφών.»

Σχετικά με την εφαρμογή των ανωτέρω διατάξεων εξεδόθη το υπ’αριθμ. Δ15Β1092168 ΕΞ.2011/30.6.2011 έγγραφο του Υπουργείου Οικονομικών, το οποίο συγκοινοποιείται με το παρόν.

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω:

1. Η αναγραφομένη αποκλειστικώς στα συμβόλαια αμοιβή του συμβολαιογράφου δεν απαιτείται να εξοφλείται με επιταγή ή μέσω τραπεζικού λογαριασμού.

2. Το τίμημα πωλήσεως ακινήτων, βιομηχανοστασίων, πλοίων, αεροσκαφών και λοιπών μηχανημάτων, ως και πωλήσεως μετοχών, ομολόγων, ομολογιών, εντόκων γραμματίων και λοιπών συναφών δεν απαιτείται να καταβάλλεται με επιταγή ή μέσω τραπεζικού λογαριασμού, εκτός εάν οι πωλήσεις αυτές λαμβάνουν χώρα αποκλειστικά μεταξύ επιτηδευματιών, οπότε η καταβολή του τιμήματος γίνεται υποχρεωτικά με επιταγή ή μέσω τραπεζικού λογαριασμού.

3. Σε περίπτωση πωλήσεως άλλων, πλην των ανωτέρω, περιουσιακών στοιχείων και εφόσον πωλητής ή αγοραστής είναι επιτηδευματίας η καταβολή του τιμήματος απαιτείται να γίνεται με επιταγή ή μέσω τραπεζικού λογαριασμού.

Με τιμή
Ο Πρόεδρος
Κωνσταντίνος Βλαχάκης

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

Κ.Μητσοτάκης : ''Aς έχουμε και νεκρούς..." !!!

http://www.youtube.com/watch?v=O6swyMD3aqM&feature=relmfu

[προσέξτε και τον υποβολέα στο 2.39΄΄]

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

... να ψηφίσω Στέφανο Μάνο;

Ο κύριος Στέφανος Μάνος ήταν πάντα ένας πλούσιος άνθρωπος και μιλάει όπως οι πλούσιοι. Δεν ξέρεις αν γνωρίζει καν πως υπάρχουν στη χώρα και άλλοι άνθρωποι εκτός από τους πλούσιους. Δεν είναι σύμπτωση  βέβαια πως είναι και (Νέο;)-Φιλελεύθερος ακόμη και τώρα που είδαμε πια τα χάλια αυτής της ιδεολογίας. Με μεγάλη ψυχραιμία, για να το διατυπώσω κομψά (αφού άλλη λέξη ταίριαζε στο ύφος του) δήλωσε μπροστά στην κάμερα του protagon ότι πρέπει να φύγουν 400 χιλιάδες Δημόσιοι Υπάλληλοι έτσι σε χρόνο μηδέν (αν και στη διεύθυνση του κόμματος στο Ιντερνέτ αποφεύγουν να δώσουν τέτοιο ανατριχιαστικό αριθμό). Σαν Μηχανικός που είναι θα έβαλε τα απαραίτητα δεδομένα στο υπολογιστικό του μηχάνημα, θα πάτησε το κουμπί και θα πήρε το αποτέλεσμα. Το ότι μιλάει με αριθμούς και λέει δυσάρεστα πράγματα το ξέρω, γιατί τον παρακολουθώ. Ξεχωρίζει από τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς, Βενιζέλους, Σαμαράδες, Τσίπρες  ακριβώς γιατί χρησιμοποιεί τους αριθμούς. Μόνο που οι αριθμοί δεν έχουν ψυχή και αυτονομία. Τους κάνει ό,τι θέλει όποιος ξέρει να τους χειρίζεται καλά.

Σε ένα άρθρο του στην Εστία με τίτλο «Όχι στη φορολογία της ακίνητης περιουσίας» η κεντρική ιδέα είναι ότι: «η φορολογία της ακίνητης περιουσίας θα έπρεπε να περιορίζεται αυστηρά σε φορολογία της υπεραξίας και σε ανταποδοτικό τέλος βασισμένο στην έκταση (και όχι την αξία) του οικοπέδου προσαυξημένη με τα δικαιώματα οικοδόμησης του» και παίρνει για παράδειγμα  ένα συνταξιούχο που αγόρασε πριν από 40 χρόνια οικόπεδο στην Εκάλη και τώρα θρηνεί κατά κάποιο τρόπο ο συγγραφέας του άρθρου για το πώς θα πληρώνει το Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας αυτό το σπάνιο είδος πτηνού που λέγεται χαμηλοσυνταξιούχος με 2.5 στρέμματα οικόπεδο στην Εκάλη. Και για να μην τα πολυλογούμε θεωρεί πως:  «Σε ό,τι αφορά την ακίνητη περιουσία η κυβέρνηση κάνει το λάθος να επιβάλλει φορολογία που είναι άδικη», προτείνοντας να φορολογείται κάποιος μόνον όταν πουλήσει, παραβλέποντας ότι θα μπορούσε να πάρει ένα εξαιρετικό δάνειο χάρη στο πανάκριβο οικόπεδό του κλπ. Με τέτοια όμως αριθμητικά παιχνίδια και χάρη στον σπάνιο και κατά τα άλλα άπορο συνταξιούχο της Εκάλης θα γλύτωναν τη φορολόγηση και όλοι οι άλλοι με τις τεράστιες ακίνητες περιουσίες που κατοικούν γύρω του.

Το κράτος το μισεί και θα ήθελε αν είναι δυνατόν να το εξαφανίσει. Να πάνε όλα στους ιδιώτες. Την περιουσία του ελληνικού κράτους να μοιραστούν αυτοί και μάλιστα τώρα που είναι όλες οι τιμές στα κάτω τους. Ελληνικό, ΟΠΑΠ., ΔΕΗ, ακόμη και αν είναι κερδοφόρες για το ίδιο το κράτος και έχουν προοπτική για ακόμη καλύτερες ημέρες (αν ήταν να πάνε χειρότερα ποιο κορόιδο-ιδιώτης θα τις αγόραζε;). Αλλά η παρέα της Δράσης έχει τυφλή εμπιστοσύνη στον Έλληνα ιδιώτη εργοδότη. Δεν έχω όμως εγώ. Δεν αμφιβάλλω πως θα υπάρχουν και σωστοί εργοδότες αλλά όλοι μας ξέρουμε για περιπτώσεις και… περιπτωσάρες.

Μου έλεγαν πριν λίγες ημέρες για συγκροτηματάρχη Τύπου που περιμένει να μπει σε ισχύ ο νόμος για τις πολύ χαμηλές αποζημιώσεις σε περίπτωση απόλυσης, για να σχολάσει τον κόσμο που δουλεύει σ' αυτόν και να τους ξαναπάρει με λιγότερο και από τα μισά λεφτά. Επίσης, θυμάμαι το καλοκαίρι μια δημοσίευση από κάποιον εργοδότη εδώ στο protagon που έκανε να δακρύσουν όλες οι ευαίσθητες φιλελεύθερες ψυχές καθώς διεκτραγωδούσε πώς στην επιχείρησή του έκαναν απεργία και δεν την άφηναν να προκόψει οι αναίσθητοι υπάλληλοί του. Επειδή μου κίνησε την περιέργεια η ιστορία του, έψαξα, τον βρήκα (ήταν διακοπές) και του ζήτησα να μιλήσουν και οι δυο πλευρές και να δούμε πού βρισκόταν η αλήθεια. Αρνήθηκε αλλά το πιο χαριτωμένο(;) ήταν που επάνω στη συζήτηση μου είπε: τους πλήρωνα μισθό 3000 ευρώ (ήταν εταιρεία Πληροφορικής) και ήθελαν να πληρώνονται και τις υπερωρίες; Να θυμίσω και για τις επεμβάσεις των μεγαλοεργολάβων (λόμπι το λένε αυτό αλλού) ή για το ότι για χατήρι κάποιων λεωφορειούχων (ιδιώτες κι αυτοί αντί για το μισητό  Κράτος) η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου φτιάχτηκε χωρίς σιδηροδρομική γραμμή;

Διακινείται επίσης από τους οπαδούς του ο μύθος για τον Μάνο που τα προβλέπει όλα αλλά δεν τον ακούν γιατί δεν είναι ευχάριστα όσα λέει. Δεν έχει πάρει το μάτι μου να είχε πει κάτι για τους Ολυμπιακούς Αγώνες όταν πολλοί άμυαλοι πανηγύριζαν. Να κάνει την πρόβλεψη  ότι θα μας βουλιάξουν, ούτε για τη διαχείριση της κ. Αγγελοπούλου τον είδα να ζητάει έλεγχο έστω και εκ των υστέρων, και αυτό το ότι έγινε το Αεροδρόμιο των Σπάτων χάρη σ’ εκείνον θα πρέπει να συμπληρώνεται και με το ότι το έδωσε στους Γερμανούς και σήμερα το έχουν καταντήσει ένα από τα ακριβότερα της Ευρώπης. Ούτε όμως γι αυτό δεν τον είδα να διαμαρτύρεται ή έστω να ενοχλείται, ούτε για την επί χρόνια παράδοση του ΟΤΕ. στον «θείο», το γνωστό αμαρτωλό εθνικό προμηθευτή.


Όσο για τη γενικότερη άποψη ότι οι ιδιωτικές εταιρείες θα αναλάβουν την ιατροφαρμακευτική μας ασφάλιση και τις συντάξεις εδώ στην Ελλάδα αυτό είναι για γέλια. Όταν μάλιστα είναι πρόσφατες οι περιπτώσεις Ψωμιάδη με την κατάχρηση στην ασφαλιστική Ασπίς ή Λαυρεντιάδη με την PROTON BANK, και με τη φαρμακευτική Alapis. Για να μην θυμίσουμε το πώς κόπηκαν οι χρηματοδοτήσεις σε ομάδα μπάσκετ όταν άρχισε να μπαίνει φρένο στην αλόγιστη συνταγογράφηση φαρμάκων και την αντίστοιχη πτώση του τζίρου σε κάποιες φαρμακοβιομηχανίες. Επίσης μια γνωστή μου που είχε οικογενειακή σούπερ κάλυψη υγείας και μέχρι 3000 Ευρώ δεν θα πλήρωνε τίποτα, μπαίνοντας σε πολυτελές ιδιωτικό ιατρικό κέντρο, όταν η μικρή της κόρη μπήκε για μια απλή εγχείριση σκωληκοειδίτιδας για τρεις ημέρες της έβγαλαν ένα λογαριασμό πάνω από 4000 ευρώ και έτσι πλήρωσε από την τσέπη της κάτι παραπάνω από 1000 Ευρώ, άρα τελικά κάθε άλλο παρά απόλαυσε κάποιο προνόμιο. Μάλλον έπεσε θύμα κι αυτή της βρώμικης ιστορίας που λέγεται «ιδιωτική περίθαλψη» και που μας σπρώχνουν προς τα εκεί οι… πραγματιστές (νέο) φιλελεύθεροι.  Όχι, δεν έχω εμπιστοσύνη να δοθούν τα πάντα στους ιδιώτες κατά το δόγμα Μάνου. (Εννοείται πως δεν έχω εμπιστοσύνη ούτε σε εργοδότες τύπου ΚΚΕ ή στους εργοδότες που ελέγχονται από αυτό το κόμμα γιατί είδαμε πού κατάντησαν τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη στο Πέραμα).

Επίσης στη συνέντευξη στο protagon δεν μου έκανε εντύπωση το πόσο άνετα απάντησε στην ερώτηση για τα παιδιά του που τα πήγε σε ακριβό ιδιωτικό σχολείο. Έτσι λύνουν οι πλούσιοι τα προβλήματά τους. Αν δεν είναι καλό το Δημόσιο σχολείο βρίσκουμε ένα καλό Ιδιωτικό. Κάντε κι εσείς το ίδιο. Ούτε με εξέπληξε που από κοντά του ακολουθεί και σ’ αυτές τις εκλογές, στο Επικρατείας μάλιστα, το alter ego του σε θηλυκή έκδοση, η «σκληρή» κυρία Μιράντα Ξαφά, που αν και εργάζεται σε ελβετική εταιρεία, όπως αναφέρει στο βιογραφικό της, ανησυχεί για την Ελλάδα και θέλει να βοηθήσει να σωθούμε. Προφανώς εγκαταλείποντας αυτή την περιζήτητη και καλά αμειβόμενη θέση για το γλίσχρο μισθό του Έλληνα βουλευτή; Εγώ βέβαια αν θα μπορούσα να σωθώ χωρίς τη «βοήθειά» της θα το προτιμούσα γιατί θυμάμαι και πώς ήταν στην προηγούμενη θητεία της.

Τέλος είναι και η αύρα αυτή η γεμάτη αλαζονεία που δεν περιβάλλει πια μόνο τον αρχηγό της Δράσης αλλά φαίνεται πως κολλάει σαν γρίπη και στους παροικούντες. Π.χ. στο άρθρο του εδώ στο protagon ο κ. Θ. Βερέμης εξηγώντας το γιατί κατεβαίνει με το Στέφανο Μάνο γράφει κάπου: «Καθώς μάλιστα η Δράση δεν εκστομίζει ανοησίες αλλά σοβαρές προτάσεις…». Ναι, only you είσαστε οι συνετοί και οι άλλοι όλοι είναι ανόητοι. Αυτό νομίζω πως είναι  ένα σοβαρό ελάττωμα του αρχηγού, που κάποιος τον παρομοίασε με τον Τσώρτσιλ (κάνοντας μάλλον πλάκα) αλλά μπορεί, αν δεχτεί να πάρει υπουργείο σε κυβέρνηση Σαμαρά, να μοιάζει πλέον πιο πολύ με Τσάμπερλαιν.

Εγώ πάντως δεν…
 

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

300.000 ευρώ για το θύμα της... ζαρντινιέρας !

300.000 ευρώ για το θύμα της... ζαρντινιέρας

Δημοσιεύτηκε: Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥΛΗΣ
Το Διοικητικό Εφετείο στη σχετική απόφαση αναφέρει ότι ορθώς κρίθηκε από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ότι πρέπει να καταβληθεί χρηματική αποζημίωση στον Κύπριο «προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη από τον τραυματισμό που του προκάλεσαν όργανα της ΕΛ.ΑΣ. κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους τη 17η Νοεμβρίου του 2006» και επιδίκασε το ίδιο χρηματικό ποσό στον ενάγοντα. Ωστόσο ένα από τα μέλη του δικαστηρίου διαφώνησε ως προς το ύψος της αποζημίωσης, σημειώνοντας ότι πρέπει να προσδιοριστεί στο ποσό των 100.000, επειδή δεν προκλήθηκε μόνιμη βλάβη στον παθόντα.
Με την αγωγή που είχε καταθέσει ο Κύπριος σπουδαστής διεκδικούσε αποζημίωση ύψους 1.000.000 ευρώ. Στην αγωγή που κατέθεσε ο Κύπριος περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια το επεισόδιο που εκτυλίχτηκε κοντά στην πλατεία Σιντριβανίου.
«Καθώς προχωρούσαμε μ' ένα φίλο μου, αντιλήφθηκα μία ομάδα έξι, εφτά ατόμων. Ενας απ' αυτούς με γρονθοκόπησε αιφνιδιαστικά στο πρόσωπο, χωρίς να δηλώσει την ιδιότητά του. Στη συνέχεια, μ' άρπαξε από το μπουφάν, μου αφαίρεσε βίαια και προσβλητικά το σκούφο που φορούσα και προσπάθησε ανεπιτυχώς να μου βάλει τρικλοποδιά για να με ρίξει στο έδαφος. Ακολούθως με απώθησε προς το πεζοδρόμιο του ξενοδοχείου όπου επενέβησαν άλλοι δύο αστυνομικοί, οι οποίοι με έπιασαν από τους βραχίονες. Τότε και οι τρεις άρχισαν να με χτυπούν με γροθιές και κλοτσιές στο πρόσωπο, στο κεφάλι και σε άλλα μέρη του σώματός μου, μέχρι που με έριξαν στο έδαφος και εξακολούθησαν να με χτυπούν», αναφέρει στην αγωγή που κατέθεσε ο Κύπριος, 29 χρόνων σήμερα.
Οπως υποστηρίζει στην αγωγή που κατέθεσε, μετά το περιστατικό, παρουσίασε αγχώδη διαταραχή και συμπτώματα κατάθλιψης, ενώ ακολουθεί φαρμακευτική αγωγή με ψυχοτρόπα και παρακολουθείται από ειδικούς γιατρούς.